ما محکوم به کتاب نخواندن هستیم؟!

جوان آنلاین: با همه دشواری‌هایی که در مسیر خواندن وجود دارد آیا لذتی می‌تواند با آن برابری کند؟ گفته شده است خواجه نصیرالدین طوسی شب‌ها آنچنان غرق خواندن می‌شده که اغلب شب‌ها خواب هر حیله‌ای به کار می‌بسته که روزنه‌ای به چشم‌های او باز کند نمی‌تواست به ویژه آنجا که او در مسیر خواندن و نوشتن به کشف نکته‌ای بدیع می‌رسید، مثل اینکه رونده‌ای در مسیر رفتن خود ناگهان به چشم اندازی زیبا و فوق العاده برمی‌خورد. می‌گویند خواجه نصیر در این مواقع از شدت حیرت و شادی فریاد می‌زده است: «این الملوک و ابناء الملوک من هذه اللذه / کجایند پادشاهان و شاهزادگان که ببینند این لذتی که من تجربه می‌کنم چیست.» چه لذت‌ها که آدم می‌تواند از خود دریغ بدارد مثل لذت کتاب خواندنی، کتاب‌های غنی و سرشار فرق نمی‌کند در چه هیئت و قواره‌ای باشند از دیوان‌های شعر کلاسیک و معاصر گرفته تا رمان‌ها و داستان‌های کوتاه خارجی و ایرانی، از مطالعات اجتماعی و روانشناختی تا کتاب‌هایی درباره فلسفه و خودآگاهی، کتاب‌هایی درباره تاریخ تا مدیریت و کارآفرینی و چه و چه می‌توانند چشم انداز‌هایی را به ما بدهند که شاید کسی هرگز با جست‌وجوی شخصی یا با تکیه بر تجارب محدود زندگی به آن دست نیابد. عمر کوتاه است و بسیاری از خردمندانی که به جای مطمئنی در زندگی رسیده‌اند به واسطه کلمات راهی را که رفته‌اند نشانه‌گذاری و سنگ چین کرده‌اند با این همه وارد خانه‌ها که می‌شویم کمتر خانه‌ای کتابخانه دارد. در همین میهمانی‌های مربوط به عید که خواه ناخواه وارد بسیاری از خانه‌های فامیل و بستگان می‌شوی، خانه‌های بزرگ و کوچک، خانه‌های مجلل‌تر و ساده تر، فصل مشترکی بین این همه خانه وجود دارد: هیچ فضایی از خانه به کتابخانه اختصاص داده نشده است. در شبکه‌های اجتماعی وقتی بسیاری از تولیدکنندگان محتوا فضای خانه هایشان را نشان می‌دهند به ندرت فضایی به کتابخانه اختصاص داده شده است. اختصاص فضایی در خانه به کتابخانه نشان دهنده این است که در تفکر ساکنان خانه چیزی به نام کتاب و کتاب خواندن دیده شده است.  …