خودتامینی میتواند بخشی از راهحل باشد، اما نباید به شرط توسعه صنعت دیجیتال تبدیل شود. دیتاسنتر، اپراتور، شرکت ارائهدهنده خدمات ابری یا شرکت فعال در حوزه هوش مصنوعی، اساسا بنگاه تولید برق نیست. اگر از سرمایهگذار بخواهیم هم دیتاسنتر بسازد، هم تجهیزات پردازشی تامین کند، هم زیرساخت ارتباطی ایجاد کند و در نهایت نیروگاه نیز احداث کند، هزینه ورود و توسعه در این صنعت بهشدت افزایش مییابد. در چنین شرایطی، تحقق هدف ۱۰ درصدی برنامه هفتم ممکن است عملا با مانعی ناشی از خود سیاستگذاری مواجه شود. از منظر کارشناسی، الگوی مناسبتر، تعریف تامین انرژی بهعنوان مسوولیتی مشترک میان دولت و بخش خصوصی است.
دولت باید تامین پایدار انرژی را بخشی از زیرساخت لازم برای توسعه اقتصاد دیجیتال بداند و همزمان، برای سرمایهگذاری بخش خصوصی در نیروگاههای تجدیدپذیر، تولید پراکنده، قراردادهای بلندمدت خرید برق و نیروگاههای اختصاصی، مشوقهای موثر ایجاد کند. ماده ۶۶ برنامه هفتم نیز در توسعه زیرساختهای اقتصاد دیجیتال بر «مشارکت و سرمایهگذاری بخش غیردولتی» تاکید دارد؛ نه بر انتقال کامل مسوولیت تامین زیرساخت به بخش خصوصی. بر همین اساس، میتوان یک اصل سیاستی روشن مطرح کرد: «تامین پایدار انرژی، مسوولیت حاکمیت است؛ مشارکت در تولید انرژی، فرصت بخش خصوصی.» طبیعی است … …
