از یک سو، سیاستگزار بر توسعه خودروهای پاک و کاهش مصرف سوخت تاکید میکند و از سوی دیگر، صنعتخودرو همچنان با مشکلاتی مانند محدودیت سرمایهگذاری، تامین ارز، تحریم، ضعف زیرساخت و چالشهای زنجیرهتامین مواجه است. همین تناقض باعث شده است میان هدفگذاری برای تولید و توسعه خودروهای برقی و توان واقعی صنعت برای حرکت در این مسیر فاصله ایجاد شود.
در چنین شرایطی، شاید پرسش اصلی دیگر این نباشد که صنعتخودرو ایران باید به سمت خودروهای برقی حرکت کند یا خیر؟ بلکه مساله مهمتر این است که این حرکت از چه نقطهای آغاز شود و با چه سرعتی ادامه پیدا کند؟ از منظر فنی نیز تفاوت قابلتوجهی میان «فرآیند برقیسازی» و «خودرو تمامبرقی» وجود دارد.
برقیسازی یک مسیر پیوسته است که از بهینهسازی موتورهای احتراقی آغاز میشود و در مراحل بعد به هیبرید ملایم، هیبرید کامل، پلاگین-هیبرید و درنهایت خودروهای تمامبرقی میرسد. عبور از این مراحل بدون توجه به زیرساخت و ظرفیت صنعتی، میتواند هزینههای سنگینی به صنعت و مصرفکننده تحمیل کند.
برای بررسی مسیر مناسب برقیسازی صنعتخودرو کشور در بخش نخست مصاحبه با «مصطفی پهلوانی»، کارشناس صنعتخودرو به گفتوگوی اختصاصی پرداختیم؛
با توجه به شرایط صنعتخودرو ایران، محدودیتهای سرمایهگذاری، تحریم، وضعیت زیرساخت انرژی و مشکلات زنجیرهتامین، آیا توسعه سبد محصول باید مستقیما به سمت خودروهای تمامبرقی برود یا بهتر است ابتدا فناوریهای هیبریدی در اولویت قرار گیرند؟ …
