سازمان همکاریهای شانگهای با دربرگیری بیش از ۴۰ درصد از جمعیت جهان و حدود یکچهارم از تولید ناخالص داخلی دنیا، دیگر صرفاً یک سازوکار امنیتی منطقهای نیست؛ بلکه به کانون اصلی بازتوزیع قدرت و ثروت در جغرافیای جهانی تبدیل شده است. همنشینی غولهای اقتصادی نوظهور و قدرتهای اتمی و اثرگذار مانند چین، روسیه و هند در کنار بازیگران کلیدی اوراسیا، موازنهای بیسابقه در برابر نهادهای سنتی غربی ایجاد کرده است.
از منظر ژئواکونومیک، این ائتلاف بزرگترین دارندگان ذخایر نفت و گاز را مستقیماً به تشنهترین بازارهای مصرف جهان متصل میکند. توسعه پیوسته خطوط ترانزیتی قارهای، تعریف چارچوبهای امنیتی مشترک و از همه مهمتر، گامهای هماهنگ به سوی دلارزدایی و خلق شبکههای پرداخت مالی مستقل، سازمان شانگهای را به پیشران اصلی گذار به نظم چندقطبی و بستری غیرقابلتحریم در قرن بیستویکم تبدیل کرده است.
پایان فرضیه انزوا؛ نمایش اقتدار ایران در صحنه جهانی
سالهاست که دستگاههای رسانهای و اتاقهای فکر غربی با تولید گزاره تکراری و ادعایی «انزوای دیپلماتیک ایران»، تلاش کردهاند چنین القا کنند که تهران در بنبست ارتباطی با نظام بینالملل قرار دارد و کشورها حاضر به توسعه روابط با آن نیستند. با این حال، حضور رسمی و در بالاترین سطح رئیسجمهور در جمع رهبران قدرتهای بزرگ شرقی و آسیایی، خط بطلانی صریح بر این فضاسازیها کشید. …
