و اکنون پرسش بنیادین کارگران و بازنشستگان از هیئت‌رئیسه مجلس یک کلمه است: «آیا سفره خالی و گلایه‌های مستمری‌بگیران اولویت دارد یا معذوریت‌ها و مصلحت‌های سیاسی پشت پرده؟» نقض آشکار آیین‌نامه داخلی؛ مصلحت بالاتر از قانون؟! سمیه گلپور ، فعال کارگری و رئیس مستعفی کانون عالی انجمن‌های صنفی کارگران ایران در واکنش به تعلل هیات ردیسه مجلس به فراز گفت: بر اساس ماده ۲۲۳ آیین‌نامه داخلی مجلس شورای اسلامی، اگر طراحان استیضاح پس از استماع سخنان وزیر در کمیسیون تخصصی بر موضع خود پابرجا بمانند، هیئت‌رئیسه موظف است در اولین جلسه علنی، گزارش استیضاح را اعلام وصول کرده و وزیر را جهت حضور و پاسخگویی به صحن دعوت کند.
به گفته او اکنون روزهاست که پی در پی میروند و این گزارش بین ساختمان کمیسیون و کارتابل هیئت‌رئیسه دست‌به‌دست می‌شود و حتی زمزمه‌هایی از خروج بی‌سر‌وصدا از دستور کار به گوش می‌رسد؛ رفتاری که شائبه «وتوی غیرقانونی اراده نظارتی مجلس» را تقویت می‌کند. مگر خون وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی از سایر دستگاه‌ها رنگین‌تر است؟ بازنشستگان؛ قربانیان ابدی وعده‌های درمانی و معیشتی
او با اشاره به مهم‌ترین زخم چرکینِ حوزه رفاهی بازنشستگان از بلاتکلیفی «متناسب‌سازی و همسان‌سازی حقوق بازنشستگان» طبق احکام صریح قانون برنامه هفتم پیشرفت گفت و افزود:امروز بازنشسته‌ای که ۳۰ سال شیره جانش را در کارگاه‌ها و ادارات ریخته، با حقوقی معادل کمتر از یک‌سوم خط فقر واقعی رها شده است. سازمان تأمین اجتماعی که امانت‌دار حق‌بیمه نسل‌ها کارگر است، برای پرداخت ماهانه تعهداتش ناچار به استقراض‌های نجومی استقامت‌شکن (قریب به ده‌ها هزار میلیارد تومان در ماه) شده؛ یعنی تولید بدهی بر سر بدهی! آیا آقای وزیر راهکاری جز نظاره‌گری و حواله دادن مطالبات به فردا و پس‌فردا دارد؟ شستا و حیاط خلوت‌هایی که به کارگران نمی‌رسد …
دانلود از کافه بازار
