از جاکارتا تا هرمز و سقوط سرمایه و انرژی - دیپلماسی ایرانی

دیپلماسی ایرانی: بر اساس مشاهدات متقاطع اخیر در بازارهای جهانی و تحولات امنیتی منطقه‌ای، یک همبستگی پنهان در حال آشکار شدن است: سقوط تاریخی بورس اندونزی و تشدید نظامی‌شدن گذرگاه انرژی خلیج فارس، هر دو به یک آسیب‌شناسی ساختاری واحد اشاره دارند یعنی شکنندگی اقتصادهای وابسته در دوره فرسایش نظم هژمونیک، و نحوه‌ای که محور مقاومت با تسلط تاکتیکی بر گلوگاه‌های انرژی این روند را تسریع می‌کند. 

شاخص ترکیبی بورس جاکارتا در یک روز ۱۱.۶ درصد سقوط کرد؛ سنگین‌ترین ریزش از بحران مالی آسیا در سال ۱۹۹۸ و از دست رفتن بیش از ۴۷ میلیارد دلار ارزش بازار. 

محرک ظاهری، تصمیم MSCI برای بررسی تنزل اندونزی از بازار نوظهور به بازار مستقل بود با استناد به عدم شفافیت ساختار مالکیت و معاملات مشکوک به هماهنگی. اما منطق عمیق‌تر این است: وقتی چرخه سرمایه جهانی معکوس می‌شود و نقدینگی دلاری تحت فشار قرار می‌گیرد، اقتصادهایی که به شدت به مالکیت خارجی و ساختار حاکمیتی محل تردید وابسته‌اند، نخستین قربانیان خروج سرمایه غیرفعال می‌شوند. 

گلدمن ساکس برآورد می‌کند در صورت اجرای تنزل، حدود ۵.۶ میلیارد دلار سرمایه غیرفعال خارج شود. فشار بر روپیه و افزایش فشار بر بانک مرکزی برای مداخله، نمونه‌ای کلاسیک از «برداشت محصول از اقتصادهای پیرامونی در پایان چرخه مالی هژمونیک» را به نمایش می‌گذارد. 

هم‌زمان، تنگه هرمز در حال تجربه یک جنگ نامتقارن است. گزارش UKMTO نشان می‌دهد از ابتدای اکتبر دست‌کم ۹ حمله به نفتکش‌ها در این منطقه رخ داده است. سپاه پاسداران صریحاً هشدار داده که شناورهایی که با خاموش‌کردن سیستم ناوبری از تنگه عبور کنند، طرف متخاصم تلقی می‌شوند. 

نفت برنت با عبور از ۱۰۶ دلار و WTI با رسیدن به ۹۴ دلار، رشد سالانه به‌ترتیب ۷۴ و ۶۵ درصد را ثبت کرده‌اند. 

شاخص‌تر از همه، هشدار درباره موجودی مهمات آمریکاست: بر اساس گزارش واشنگتن پست، در چهار هفته عملیات نظامی علیه ایران بیش از ۸۵۰ فروند موشک کروز تاماهاوک شلیک شده که حدود یک‌چهارم موجودی پیش از جنگ را تشکیل می‌دهد و موجودی منطقه‌ای به سطح «نگران‌کننده‌ای پایین» رسیده است.  …