درد مشترک استقلال و پرسپولیس، درمان متفاوت؛ چطور آبی‌ها پشت سهراب ماندند ولی قرمزها علیه تارتار شعار دادند؟

 استقلال و پرسپولیس به عنوان دو مدعی بالقوه قهرمانی در هر فصل و هر تورنمنت، با شرایطی مشابه از نظر فنی آغاز کردند. روی نیمکت هر دو تیم یکی از بازیکنان سابق خودشان نشسته بود که برای اولین بار از ابتدای فصل در این دو تیم، استارت می زد. سهراب دو بار به عنوان سرمربی موقت و دستیار روی نیمکت استقلال نشسته بود اما تارتار به عنوان سرمربی در لیگ و تیم های دیگر، تجربه بیشتری داشت و او هم دستیار دایی روی نیمکت پرسپولیس بود.

دو مهره‌ دفاعی در زمان بازی، هر دو هم سن، پنجره استقلال برای خرید بازیکن بسته بود و پرسپولیس هم قصد خانه تکانی داشت و هر دو تیم درون زمین، نسبت به سال قبل تفاوت آرایش داشتند. فشار توقعات و انتظارات هم روی این دو تیم بزرگ -که حتی جزئی‌ترین اتفاقات آنها نیز رصد می‌شود- بیشتر از همیشه، تارتار متهم به افکار دفاعی و سهراب با پیشینه ای که توام با شکست و ناکامی بود.

 اما فصل که آغاز شد، خلاف پیش بینی ها هر دو هم نمایش خوبی ارائه می‌کردند و هم نتیجه می‌گرفتند. جالب اینکه چالش های هر دو نیز تقریبا همزمان شروع شد، پرسپولیس باخت اول را هفته سوم آورد و استقلال بعد ۳ برد متوالی، ۳ مساوی پی درپی که باعث از دست رفتن صدر شد. هر دو تجربه صدر داشته و از خوان دربی هم موفق عبور کردند، حالا و این چند روز سهراب اولین باخت فصل را آورده و تارتار دو باخت خانگی متوالی، پس چرا استقلال با آرامش ادامه می دهد و پرسپولیس به بحران سلام می کند؟ سهراب ۹ نفره در اهواز نمی بازد و تارتار شعار حیا کن رها کن می‌شنود؟

 دلیلش را نه در میان بازیکنان -درون زمین و نیمکت و مصدوم و محروم- و نه کادر فنی و مدیران، نه پنجره بسته و نه برنامه بازیها و شرایط، باید جستجو کرد. دلیلش روی سکوها و در ذهن هواداران دو تیم است. استقلالی‌ها در این یک دهه همه جور بلایی را تجربه کرده اند. از ناکامی در دربی تا جام نگرفتن، جا ماندن از آسیا حتی بعد از گرفتن جام بی شکست تا تحقیر ۶و۷ گل خوردن، پنجره بسته، بازیکن بی‌کیفیت و هفت تغییر مربی در فقط یک فصل! طعم همه اینها را چشیده‌ و به اندازه کافی چشمشان ترسیده و حاضر نیستند تجربه تلخ قبلی را در قبال سهراب تکرار کنند!

 این سهراب همانی ست که جانشین نکونام شد. دو نتیجه … …