ونزوئلا، روزگاری نهتنها یکی از ستونهای بنیانگذار اوپک، بلکه نماد قدرت نفتی آمریکای لاتین بود؛ اما امروز، درست در نقطهای که بزرگترین ذخایر نفت جهان را زیر پا دارد، تولیدش به کف تاریخی نزدیک شده و رؤیای احیای صنعت نفت، اولویتهایش را از حفظ قیمت به بازپسگیری سهم بازار تغییر داده است. سالها تحریم، این کشور را به آغوش چین، روسیه و ایران انداخت، اما حالا بازگشت سرمایه و فناوری آمریکایی به میادین ونزوئلا، معادله را بر هم زده و زمزمههای خروج از اوپک را به یکی از داغترین گمانهزنیهای نفتی تبدیل کرده است. اینبار اما، آنچه ونزوئلا را به تردید انداخته، نه نارضایتی از سیاستهای سازمان، که محاسباتی تازه است: در دنیایی که هر بشکهٔ تولید احیاشده، وزنهٔ ژئوپلیتیکی تازهای روی کفهٔ ترازوست، انضباط جمعی اوپک ممکن است بهای سنگینی برای کشوری باشد که به سرمایه و زمان نیاز دارد تا بار دیگر روی پای …
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
به گزارش «نفت ما»، دریای نفت ونزوئلا که روزگاری به عنوان یکی از ستونهای اصلی اوپک و نماد قدرت نفتی آمریکای لاتین شناخته میشد، امروز به کانون رقابتی ژئوپلیتیکی تمامعیار تبدیل شده است و زمزمههای خروج این کشور از اوپک به گوش میرسد. بلومبرگ در گزارشی که به نقل از منابع آگاه منتشر کرده بود بر این امر صحه گذاشته است و میگوید: «کاراکاس در حال بررسی خروج از سازمان کشورهای صادرکننده نفت، اوپک، است. این گفتوگوها مقامهای آمریکایی را هم درگیر کرده، اما هنوز تصمیم نهایی گرفته نشده است.»
اگر این تصمیم عملی شود، ونزوئلا با گذشت بیش از شش دهه، از سازمانی فاصله میگیرد که خود یکی از بنیانگذاران آن بوده است؛ اما ماجرا به همینجا ختم نمیشود. آنچه احتمالاً محاسبات کاراکاس را تغییر داده، دگرگونی اولویتهای اقتصادی این کشور است؛ ونزوئلا بیش از گذشته به سرمایه، فناوری و آزادی عمل برای احیای ظرفیت تولید خود نیاز دارد و همین مسئله میتواند ارزش ماندن در چارچوب محدودیتهای تولید اوپک را برای کاراکاس کاهش دهد.
ونزوئلا نفت دارد، اما تولید ندارد
ونزوئلا با حدود ۳۰۳ میلیارد بشکه ذخایر اثباتشده، بزرگترین دارنده ذخایر نفت خام جهان است؛ اما تولید نفت این کشور همچنان فاصله زیادی با ظرفیت تاریخی آن دارد و در ماههای اخیر در محدوده حدود ۱.۲ میلیون بشکه در روز قرار داشته است. این رقم در مقایسه با سطح تولید ونزوئلا در اواخر دهه ۱۹۹۰، افتی قابلتوجه را نشان میدهد.
سقوط تولید ونزوئلا نتیجه یک عامل واحد نیست؛ کاهش سرمایهگذاری، تحریمهای آمریکا، فرسودگی زیرساختها، مشکلات مدیریتی و محدودیت دسترسی به فناوری و تجهیزات همگی در تضعیف صنعت نفت این کشور نقش داشتهاند. از سوی دیگر، بخش مهمی از ذخایر ونزوئلا در کمربند نفتی اورینوکو قرار دارد که عمدتاً شامل نفت فوقسنگین است و استخراج، انتقال و فرآوری آن به سرمایه و فناوری بیشتری نیاز دارد.
…
