فندق آن روز با خوشحالی از خانه بیرون رفته بود.
قرار بود با دوستانش کنار درخت بلوط بازی کند، یک بادبادک بسازد و برای مادربزرگ چند توت ببرد.
صبح که بند کفش هایش را می بست، فکر کرده بود:
«امروز حتما روز خیلی خوبی می شود.»
اما اولین بند کفش گره خورد.
فندق آن را کشید، گره سفت تر شد. مادر کمکش کرد بازش کند، ولی وقتی به درخت بلوط رسید، دوستانش بازی را شروع کرده بودند.
فندق پرسید:
«من هم می توانم بیایم؟»
دوستش گفت:
«بله، این دور که تمام شد.»
انتظار خیلی طولانی نبود، اما برای فندق طولانی به نظر می رسید. روی کنده ای نشست و با نوک کفشش خاک را خط انداخت.
بعد نوبت بادبادک شد.
فندق دو چوب باریک را به هم بست و کاغذ نارنجی را رویشان گذاشت. دم بادبادک را هم با سه تکه پارچه درست کرد.
اما وقتی خواست آن را بلند کند، نخ دور شاخه ای پیچید.
بادبادک کشیده شد و گوشه کاغذش پاره شد.
یکی از دوستانش گفت:
«می توانیم بچسبانیمش.»
فندق سرش را تکان داد، ولی دلش دیگر مثل صبح سبک نبود.
هنگام چیدن توت ها، پایش در گودال کم عمقی رفت. آب گل آلود روی کفش هایش پاشید و چند توت از ظرف افتاد.
فندق به ظرف نگاه کرد.
به کفش هایش نگاه کرد.
بعد زیر لب گفت:
«امروز هیچ چیز درست پیش نمی رود.»
عصر، با همان کفش ها به خانه مادربزرگ رسید.
مادربزرگ روی ایوان نشسته بود و پارچه کوچکی را تا می کرد.
با دیدن فندق لبخند زد.
«سلام، عزیزم.»
فندق جواب کوتاهی داد و ظرف توت را روی پله گذاشت.
مادربزرگ به صورتش نگاه کرد.
«انگار روزت سنگین بوده.»
فندق گفت:
«روز بدی بود.»
مادربزرگ از جا بلند نشد که فوری همه چیز را درست کند. فقط کمی کنار رفت و روی نیمکت جا باز کرد.
پرسید:
«می خواهی کنارم بنشینی یا اول کفش هایت را عوض کنیم؟»
فندق گفت:
«اول کنار تو.»
مادربزرگ نشستنش را تماشا کرد. دم پشمالوی فندق روی زمین افتاده بود و گوش هایش کمی پایین بودند.
مدتی هیچ کدام حرف نزدند.
از باغ بوی خاک و نعناع می آمد. پروانه کوچکی دور چراغ ایوان می چرخید. در خانه، کتری آرام صدا می کرد.
بعد فندق گفت:
«صبح بند کفشم گره خورد.»
مادربزرگ گفت: …

بازار















































































































![[مهرداد احمدی شیخانی] زندگی کنار دماوند](/news/u/2026-11-10/ettelaat-8lklh.jpg)




















