تازه‌ترین هنرنمایی مدیریت ورزش ایران؛ حراج افتخاری که بزرگترین قهرمانان المپیک و جهان برایش سر و دست می‌شکنند!

بازی‌های آسیایی از ۱۹۵۱ در دهلی نو استارت خورد و کاروان کشورمان تا امروز به جز سه دوره ۱۹۵۴ مانیل، ۱۹۶۲ جاکارتا و ۱۹۷۸ بانکوک، همواره در این عرصه بزرگ بین‌المللی حاضر بوده است. ما حتی در دهه ۶۰ و اوج سال‌های جنگ پس از پیروزی انقلاب اسلامی نیز با درک درست از اهمیت این میدان، قهرمانان اصلی کشورمان را اعزام کردیم تا از فرصت مهم، استفاده کرده باشیم.

اگر به بازی‌های المپیک هم نگاه کنیم، نخستین حضور ما زیر پرچم و به شکل رسمی -با فاکتور از چند دانشجوی حاضر در برلین- به ۱۹۴۸ لندن برمی‌گردد. از آن زمان تا امروز ما فقط دو المپیک ۱۹۸۰ مسکو و ۱۹۸۴ لس‌آنجلس را از دست داده‌ایم و در تمام ادوار دیگر، سنت‌های رایج در دنیا از سوی کشور ما هم رعایت شده است.

تمام دنیا از چنین میادینی برای معرفی کشور خود استفاده می‌کنند؛ درست مثل جام جهانی فوتبال یا اساسا هر مراسم در هر تخصص که برد رسانه‌ای دارد و چشم جهانیان به آنجاست. تمام دنیا هزینه و برنامه‌ریزی می‌کنند تا در چنین ایونت‌هایی، سوای موفقیت در آن تخصص -چه یک مراسم سینمایی یا فستیوال موسیقی باشد و چه میدانی ورزشی یا المپیادهای علمی و نمایشگاه‌های اقتصادی- نام و پرچم کشور خود را نیز به دنیا نشان دهند.

و یک عرف پذیرفته‌شده از سوی تمام دنیا آن است که در چنین مراسمی، پرچم کشور را به کسی می‌دهند که برای دنیا شناخته‌شده باشد؛ درست مثل هر مغازه که بهترین کالاهایش را در ویترین می‌گذارد؛ کسی که بینندگان تلویزیونی او را تشخیص بدهند و نیازی نباشد که به دنبال نام آن کشور بگردند. پرچمدار در المپیک و بازی‌های آسیایی، قهرمان و نماد هر کشور است با اسم و کارنامه و رکوردهایی بزرگ. در حقیقت مشتی نمونه خروار که دنیا بداند آن کشور چه بزرگانی دارد.

در … …