این اتفاق در بعضی فدراسیونها، مخصوصاً در پستهای داخلی و عنوانهای تشریفاتی، چندان هم ناآشنا نیست. گاهی عنوانی انتخاب میشود که از خودِ مسئولیت بزرگتر است و فردی بر آن صندلی مینشیند که سابقه و تخصص مشخصی در آن حوزه ندارد. حتی ممکن است خودش هم نداند دقیقاً از او چه انتظاری میرود.
اینجا دیگر بحث فقط یک انتصاب اشتباه نیست. مسئله، معنای خودِ مسئولیت است. وقتی تخصص برای گرفتن یک جایگاه لازم نیست، چرا اصلاً آن جایگاه را تخصصی تعریف کردهایم؟ اگر قرار نیست کار مشخصی انجام شود، چرا مسئول میگذاریم؟ و اگر قرار است کاری انجام شود، چرا کسی را انتخاب نمیکنیم که بلد باشد آن کار را انجام دهد؟
این ماجرا وقتی جدیتر میشود که پای مسئولیت اجتماعی و تعهد در میان باشد. مسئولیت اجتماعی ورزش را نمیشود به چند مراسم، چند عکس و چند خط گزارش محدود کرد.
بخش مهمی از آن، آموزش و تعهد به تربیت مربی و داور، انتقال دانش روز، آموزش نسل جوان و ساختن مسیری است که ورزشکار و مربی بدانند از کجا باید شروع کنند و چطور جلو بروند. برگزاری یک کارگاه، کار سختی نیست. عکسگرفتن هم سخت نیست. مسئله این است که بعد از آن چه چیزی تغییر کرده است؟ آیا مربی واقعاً چیزی یاد گرفته؟
آیا روش آموزش بهتر شده؟ آیا ورزشکار جوان فرصت بیشتری برای رشد پیدا کرده است؟ فرهنگسازی هم با شعار ساخته نمیشود. باید درباره اخلاق حرفهای، سلامت ورزشکار، احترام به رقیب، شیوه درست رقابت و حتی رفتار مربی با ورزشکار کار کرد. اینها کار یک مراسم یا یک مناسبت نیست؛ کار مداوم و تخصصی است. پژوهش را هم نباید فراموش کرد. استعدادیابی، آسیبشناسی، آموزش مربیان و برنامهریزی برای آینده با حدس و سلیقه جلو نمیرود. این حوزهها فرد متخصص میخواهند؛ کسی که هم موضوع را بفهمد و هم بتواند نتیجه کارش را به تصمیم و برنامه تبدیل کند. کسی که مسئول یک حوزه آموزشی، فرهنگی یا علمی میشود، فقط یک حکم دریافت نمیکند؛ بخشی از مسئولیت آن حوزه را هم قبول میکند. بنابراین، اگر خودش نداند این پست برای چیست و قرار است چه کاری انجام دهد، چطور میتواند پاسخگوی نتیجه کارش باشد؟ ورزش کشور امروز بیشتر از حکم، به آدم متخصص نیاز دارد و بیشتر از عنوان، به کار.
اگر قرار است پستها فقط برای تکمیل چارت سازمانی، حفظ ظاهر تشکیلات یا راضی نگهداشتن یک نفر ایجاد شوند، بهتر است اسمشان را همان چیزی بگذاریم که هستند: تشریفات.
