به گزارش ساینسالرت، در این آزمایش، فرمانها از شیکاگو از طریق اینترنت به رایانهای در آزمایشگاه کره جنوبی ارسال شد و این رایانه نیز دستورها را بهصورت بیسیم به ایمپلنت منتقل کرد. سامانه بهطور میانگین تنها حدود ۱۰۹ میلیثانیه پس از دریافت فرمان واکنش نشان داد.
این ایمپلنت که «RAPIDO» نام دارد، به اندازهای کوچک است که موش میتواند در حالی که آزادانه حرکت میکند آن را روی سر خود حمل کند. دستگاه دو قابلیت اصلی دارد: انتقال مواد از طریق یک کانال بسیار کوچک و تابش نور از یک LED مینیاتوری. پژوهشگران میتوانند هر یک از این عملکردها را بهصورت جداگانه کنترل و حتی برای اجرای خودکار آنها برنامهریزی کنند.
اهمیت این فناوری بیش از هر چیز به پژوهشهای علوم اعصاب مربوط میشود. حضور مستقیم پژوهشگر در کنار حیوان آزمایشگاهی ممکن است رفتار آن را تحت تأثیر قرار دهد؛ اما کنترل بیسیم میتواند نیاز به نزدیکشدن مکرر پژوهشگر یا جابهجایی حیوان را کاهش دهد و امکان همکاری دانشمندان در نقاط مختلف جهان را در یک آزمایش فراهم کند.
پژوهشگران در آزمایش نخست، از راپیدو برای انتقال دوزهای مختلف کوکائین به ناحیهای از مغز موشها به نام «هسته آکومبنس» استفاده کردند؛ ناحیهای که با رفتارهای مرتبط با پاداش ارتباط دارد. تغییرات حرکتی موشها متناسب با دوز دریافتی بود و این اثر در آزمایشهای تکرارشده تا چهار هفته پس از کاشت ایمپلنت نیز مشاهده شد.
در آزمایش دوم، پژوهشگران از فناوری «اپتوژنتیک» برای تحریک نوری مسیرهای مشخصی در مغز استفاده کردند. نتایج نشان داد تابش نور از ایمپلنت میتواند بر شکلگیری ترجیح رفتاری موشها … …
