بازار
در میان این دالان شلوغ و رفت‌وآمدِ بی‌شمار مسافران، نخستین تصویری که درست در نقطه ورودی سالن مسافربری چشم را می‌گیرد، قامت کوتاه و جثه‌های نحیف نوجوانانی است که سن بسیاری از آنها به سختی به ۱۵ یا ۱۶ سال می‌رسد. جلیقه‌های متحدالشکل سبزرنگی بر تن دارندکه، نشانِ ساماندهی ظاهری چرخ‌دستی‌ها توسط شرکت‌های پیمانکاری شهرداری است. آنها چمدان‌های حجیم، ساک‌های راه‌راه و بارهای سنگین مسافران را درست از لحظه‌ی پیاده شدن از تاکسی‌ها، روی چرخ‌های فلزی می‌گذارند و مسیر طولانی ورودی تا سالن تعاونی‌ها را زیر این بارِ سنگین طی می‌کنند.
جلیقه‌های سبز و هراس از مأمور؛ روایت احمد و ۱۲ ساعت چرخ‌راندن
در کنار یکی از سکوهای بتنی بارگیری، نوجوانی روی لبه‌ی سیمانی نشسته و دست‌های تاول‌زده و گردوخاک‌گرفته‌اش را میان دو زانو فشرده است. وقتی به او نزدیک می‌شوم و سایه‌ام روی صورتش می‌افتد، نخستین واکنشش ترسی ناگهانی و غریزی است؛ چشم‌هایش دودو می‌زند، عقب می‌کشد و دسته‌ی چرخ را محکم‌تر می‌گیرد. تصور می‌کند با مأمور شهرداری یا بازرس اداره کار روبروست؛ هراس از توقیف چرخ یا اخراج شدن، در نگاهش موج می‌زند. وقتی خیالش راحت می‌شود، با صدایی آهسته و گرفته می‌گوید: «۱۵ سالمه…»
احمد هر روز از ساعت ۹ صبح تا ۹ شب، ۱۲ ساعت تمام، میان ورودی سالن و اتوبوس‌ها چرخ می‌راند. وقتی از میزان درآمدش می‌پرسم، دستی به صورت گردوخاک‌گرفته‌اش می‌کشد و می‌گوید: «توی روزهای پرمسافر اگه پا بده، شاید دو تا سه میلیون تومن کار کنم، اما الان که مدرسه‌ها شروع شده، صبح‌ها باید برم کلاس و دیگه فقط شیفت عصر می‌تونم بیام. یعنی درآمدم خیلی افت کرده.» …
