این کلمات، برای کسانی که به عمد «پلک بر هم نمیزنند»، معنایی فراتر از سیاست دارند؛ «نقشهٔ نجات» در بحران اند. نکتهٔ بنیادین و راهبردی در این روایت، تبدیلِ مفهومِ «وحدت» از یک «آرمانِ اخلاقی» به یک «حُکمِ حکومتی» است. هنگامی که حضرت آیتالله سید مجتبی حسینی خامنهای، باز هم بر «وحدت و انسجامِ ملی» تأکید میفرمایند، این سخن نباید در جایگاه یک «توصیه محبتآمیز» یا یک «آرزویِ سیاسی» شنیده شود، بلکه باید به عنوان یک «حُکمِ حاکمیتی» و یک «تکلیفِ وجودی» برای تمامیِ ارکانِ نظام دریافت شود. این یک «فرمانِ عملیاتی» است برای کسانی که به امروز و فردای ایران میاندیشند. بهویژه برای آنان که «ولایتمداری» را نه یک شعار، بلکه یک «زیستِ مومنانه» میدانند. در این معماریِ جدید، «انسجام» به معنایِ «بازو به بازویِ هم دادن» است. این یعنی گذشتن از «سلیقههایِ پراکنده» برای رسیدن به یک «هدفِ واحد».
در برابرِ دشمنی که تمامِ توانِ خود را برای «تفرقه» و «ایجادِ شکاف میانِ مردم و مسئولان» به کار بسته است، تنها راهِ مقابله، «تقویتِ اعتمادِ متقابل» و «انسجامِ … …


دانلود از کافه بازار
































































































































































