گزارشی از کوچ اجباری موسیقی زنده از برج میلاد به بازار خودرو

هفت صبح|  چه کسی فکرش را می‌کرد روزی برسد که مخاطب موسیقی در تهران، برای شنیدن صدای خواننده محبوبش نه به برج میلاد و سالن وزارت کشور، که به یک بازار خودرو پناه ببرد؟ در روزهایی که سایت‌های بلیت‌فروشی یکی از راکدترین دوران خود را سپری می‌کنند و خبری از اجراهای منظم ستاره‌های موسیقی نیست، افتتاحیه هفت‌شبه یک مجموعه خودرویی بهانه‌ای شد تا هزاران نفر ساعت‌ها سرپا بایستند تا شاید ساعت ۱۱ شب، فقط دو قطعه از رضا صادقی را زنده بشنوند و به جز رضا صادقی تاکنون اشوان و امیدحاجیلی نیز در مجموعه اجرا کردند.

 

موسیقی، آواز و زیر لب زمزمه کردن ترانه‌ها با صدای خواننده محبوب، فقط یک تفریح ساده نیست؛ بخشی از زیست روزمره ما ایرانی‌هاست. موسیقی با روح و روان ما عجین شده است. در اوج اندوه، در میانه شادی، در کسالت عصرهای جمعه و در تمام لحظاتی که احساسات انسانی به غلیان درمی‌آید، این موسیقی است که اولین پناهگاه ماست. برای میلیون‌ها شهروند، گوش دادن به آهنگ در ترافیک کلافه‌کننده بزرگراه‌ها یا گذاشتن هدفون در گوش هنگام کار و در مسیر بازگشت به خانه، راهی برای دوام آوردن است.

 

اما موسیقی یک روی دیگر هم دارد؛ جادوی اجرای زنده. خیلی‌ها دوست دارند فراتر از فایل‌های ضبط‌شده، در یک سالن استاندارد بنشینند و هم‌زمان با خواننده، ترانه‌ای را که با آن خاطره دارند فریاد بزنند. دوست دارند وقتی خواننده در قطعه محبوبشان اوج می‌گیرد، لرزش صدا و انرژی صحنه را از نزدیک و بدون واسطه لمس کنند. این یک نیاز طبیعی، فرهنگی و عاطفی در هر شهری است. با این حال، مدت‌هاست که در کشور ما تقریبا هیچ‌چیز سر جای خودش قرار ندارد و این بی‌سروسامانی، حالا بیش از هر زمان دیگری گریبان صحنه موسیقی و کنسرت‌ها را گرفته است.

  تهرانی که دیگر نمی‌خواند

اگر به چند ماه اخیر برگردیم، متوجه می‌شویم که نبض موسیقی زنده در کشور چقدر کند و نامنظم زده است. بی‌برنامگی و لغوهای دقیقه نودی پیش از این هم کم‌وبیش وجود داشت، اما روزهایی که پشت سر گذاشتیم و سایه جنگ، این آشفتگی را دوچندان کرد. ابتدا تقارن شرایط جنگی با ماه رمضان باعث شد پرونده کنسرت‌ها به شکل طبیعی بسته بماند. پس از آن هم نوبت به ایام سوگواری ماه‌های محرم و صفر رسید که طبق روال هر سال، سالن‌ها در خاموشی فرو رفتند.

  …