اما پرسش مهم اینجاست که آیا در شرایط فعلی امکان تولید و توسعه خودروهای هیبریدی و برقی در کشور وجود دارد و پشت پرده این سیاستگذاری چیست؟
دولت در واکنش به بحران سوخت و ناترازی انرژی، راهکارهایی مانند نوسازی ناوگان، خروج خودروهای فرسوده و توسعه خودروهای کممصرف، برقی و هیبریدی را در دستور کار قرار داده است؛ با این حال، تحقق این اهداف به زیرساختهای صنعتی، ارزی و فناورانه نیاز دارد؛ زیرساختهایی که وضعیت آنها در شرایط فعلی محل بحث است. چرا صنعت خودرو در کانون سیاستگذاری برای کاهش مصرف بنزین قرار گرفته است؟
بررسیها و نشستهای مرتبط با دلایل بحران سوخت و ناترازی انرژی در ایران نشان میدهد که در میان گزینههای مختلف، صنعت خودرو بهعنوان یکی از عوامل اصلی رشد مصرف بنزین مورد توجه قرار گرفته است.
در همین راستا، هدفگذاریهایی برای توسعه سبد محصولات، نوسازی سالیانه ۷۰۰ هزار خودروی فرسوده و مهمتر از همه، تولید خودروهای داخلی با مصرف سوخت ۵ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر از سوی متولیان حوزه انرژی، رئیسجمهور و وزیر صمت مطرح شده است.
این تصمیمات در شرایطی مطرح میشود که خودرو در بازار ایران با جهشهای قیمتی برای بسیاری از خریداران دستنیافتنی شده و خودروسازان نیز با مشکلاتی مانند کمبود نقدینگی، افت ظرفیت تولید، فرسودگی پلتفرمها، وابستگی به واردات و ضعف در توسعه محصول مواجه هستند.
در چنین شرایطی، تعیین اهدافی مانند افزایش تولید خودروهای هیبریدی و برقی یا کاهش مصرف سوخت، اگرچه میتواند نشانه تغییر رویکرد سیاستگذار باشد، اما تغییر سبد قوای محرکه خودرو تنها با صدور بخشنامه و تعیین هدف تولید امکانپذیر نیست.
کارشناسان معتقدند خودروهای هیبریدی و برقی به زنجیرهای متفاوت از فناوری، قطعات، تجهیزات، دانش فنی، زیرساخت تعمیر و خدمات پس از فروش و همچنین منابع مالی و سیاست انرژی مشخص در کشور نیاز دارند. …
