علیرضا کوشکجلالی، نویسنده و کارگردان ایرانی تئاتر که سالهاست در آلمان زندگی و فعالیت میکند، از آن هنرمندانی است که زندگی شخصی و حرفهایشان به روایتی از ایستادگی در برابر دشواریها تبدیل شده است.او که با بیماری اماس زندگی میکند و در سالهای اخیر با سرطان پروستات و عفونت مثانه نیز دستوپنجه نرم کرده، در گفتوگو با خبرآنلاین همچنان از عشق به تئاتر، کار و ادامه زندگی میگوید؛ گویی برای او صحنه فقط محل اجرای نمایش نیست، بلکه راهی برای زنده نگهداشتن امید و معنا در روزهایی است که درد و بیماری میتوانند همهچیز را تحتتأثیر قرار دهند.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
حسین قره ـ علیرضا کوشکجلالی را بیماری «اماس» ویلچرنشین کرده؛ اما از پا نینداخته است. هرچند هجوم سرطان پروستات و عفونت مثانه و دردهای طاقتفرسای آن هم او را از زندگی، عشق و تئاتر لحظهای دور نکرد، خودش در توصیف این شرایط سخت و پیچیده میگوید: «سه هیولا در بدنم رژه میرفتند و شدت درد بعد از پرتودرمانی به حدی بود که مرگ در برابرش بهشت برین بود. در فاصله بین دو درد، به کار پناه بردم. به عشق پناه بردم. به همسرم که بدون او شاید هیچ اثری از من نبود.»
سه هیولا،یک بدن و معبد عشق
ماجرا از آخرین روزهای پاییز سال گذشته آغاز شد؛ علیرضا کوشکجلالی در سالن اصلی تئاتر شهر تهران نمایش «باد زرد ونگوگ» را که پیشتر نوشته بود، کارگردانی کرد و روی صحنه برد. فرهاد آییش، شقایق فراهانی، حمید گودرزی، المیرا دهقانی، محسن حسینی، سوگل قلاتیان، محمد معتضدی، عارفه معماریان، علیرضا مویدی، رضا یزدانی، فاطمه عطارباشی و عباس علیرضا گروه بازیگران این نمایش بودند و آزیتا موگویی تهیهکنندگی کار را برعهده داشت. نمایش تأثیرگذاری که نقدهای زیادی درباره آن نوشته شد.
با پایان نمایش «باد زرد ونگوگ»، کوشکجلالی برای تمرین نمایش جدیدش به آلمان رفت تا در شهر کلن، نمایش «یتیمان» اثر «دنیس کلی» را با گروه بازیگران آلمانی «آنسامبل جلالی» شروع کند؛ اما در همان روزها نشانههای بیماریها آشکار شدند. جلالی میگوید: «متأسفانه بیماریهای جدیدی گریبانگیرم شد که بهنوعی عوارض بیماری اماس هستند: سرطان پروستات و عفونت مثانه. سه هیولا در بدنم رژه میرفتند و شدت درد بعد از پرتودرمانی به حدی بود که مرگ در برابرش بهشت برین بود. در فاصله بین دو درد، به کار پناه بردم. به عشق پناه بردم. به همسرم که بدون او شاید هیچ اثری از من نبود.» …