رکوردشکنی در مدرسهسازی یا نیاز فوری؟
اگر به آمارهای ارائه شده توسط علیرضا کاظمی، وزیر آموزش و پرورش نگاه کنیم، با ارقامی روبهرو میشویم که در نگاه اول بسیار قابل تامل به نظر میرسند. او میگوید که در سال گذشته، در قالب نهضت توسعه عدالت آموزشی، ۲۴۰۰ مدرسه با ۱۱ هزار کلاس درس افتتاح شده است.
وی همچنین خبر میدهد که برای امسال هم برنامهریزی شده که ۲۳۰۰ مدرسه جدید با ۱۳ هزار کلاس درس به بهرهبرداری برسند. این حجم از مدرسهسازی، در واقع یک رکورد بیسابقه در تاریخ کشور محسوب میشود. اما سوال اینجاست که آیا این مدارس جدید، واقعاً پاسخگوی نیاز شهر و روستا است یا ما فقط در حال پر کردن کمبودهای سالهای پیش هستیم؟ نکته جالب اینجاست که بخش بزرگی از این کارها روی دوش گروههای جهادی افتاده است.
سال گذشته نزدیک به ۸۰ هزار کلاس درس و امسال هم حدود ۷۶ هزار کلاس درس توسط چهار هزار گروه جهادی در حال آمادهسازی است. این یعنی سیستم آموزشی ما برای اینکه بتواند کلاسها را به موقع باز کند، به شدت به کمکهای مردمی و داوطلبانه تکیه میکند. اگر این گروههای جهادی نبودند، احتمالاً بسیاری از دانشآموزان در سال تحصیلی جدید، حتی یک سقف بالای سر برای درس خواندن نداشتند!
از هوشمندسازی تا سرمایش
در کنار ساخت مدرسهها، بحث کیفیت محیط آموزشی هم مطرح است. وزیر میگوید که بیش از ۵۰ هزار کلاس درس از نظر سیستمهای سرمایشی و گرمایشی استاندارد شدهاند. این موضوع در شهری مثل تهران یا مناطق گرمسیری جنوب حیاتی است؛ چون بدون سرمایش و گرمایش، یادگیری عملاً غیرممکن میشود. همچنین ایجاد بیش از ۶ هزار فضای ورزشی در مدارس، نشان میدهد که تلاش شده تا محیط مدرسه از حالت خشک و خستهکننده خارج شود.
…
