بررسی آمارهای مربوط به هزینه تولید و قیمت فروش مسکن نشان می دهد سازندگان در شرایطی قرار گرفته اند که حتی پس از تکمیل و فروش یک پروژه، لزوما سرمایه کافی برای ساخت واحدی مشابه در اختیار ندارند. به این ترتیب، سرمایه ای که باید پس از پایان هر پروژه تقویت شود و زمینه تداوم تولید را فراهم کند، در چرخه رکود تورمی تحلیل می رود. هزینه ساخت مسکن ۱.۳ میلیارد تومان بیشتر از قیمت فروش بود
بر اساس داده های مرکز آمار ایران، متوسط قیمت فروش هر واحد مسکونی تازه ساز در سال ۱۴۰۳ حدود ۵ میلیارد و ۱۰۰ میلیون تومان بوده است. این در حالی است که هزینه جایگزینی همان واحد، یعنی منابع مورد نیاز برای ساخت مجدد ساختمانی مشابه با قیمت های همان سال، به طور متوسط به ۶ میلیارد و ۴۰۰ میلیون تومان می رسید.
اختلاف این دو رقم نشان می دهد سازندگان به طور متوسط با حدود یک میلیارد و ۳۰۰ میلیون تومان فاصله میان قیمت فروش و هزینه جایگزینی مواجه بوده اند. این تفاوت معادل حدود ۲۰ درصد از ارزش جایگزینی ساختمان است و از کاهش واقعی سرمایه تولیدکنندگان حکایت دارد.
این وضعیت در شرایطی رخ داده که ممکن است سازندگان از نظر حسابداری همچنان سود اسمی ثبت کرده باشند. برای نمونه، متوسط بازدهی حسابداری ساخت وساز در تهران طی سال های دهه ۱۴۰۰ حدود ۲۱ درصد برآورد شده است؛ اما این سود اسمی با در نظر گرفتن هزینه روز ساخت مجدد ساختمان، لزوما به معنای حفظ قدرت سرمایه گذاری سازنده نیست. چرا سازندگان مسکن با زیان اقتصادی روبه رو شدند؟ …


دانلود از کافه بازار
































































































































































