سوال سادهای از او پرسیدند: آیا چین میتواند به رشد پرشتاب دورقمی در کنار مهار تورم زیر ۳ درصد ادامه دهد؟ پاسخ ون جیابائو اما تند و غیرمنتظره بود. گفت وقت بالیدن به این دستاوردها نیست و روند توسعه چین ناپایدار، نامتعادل، ناهماهنگ و دوامناپذیر است.
به نوشته اکونومیست، این چهار صفت که خیلی زود به «چهار نا» معروف شدند، چکیده نگرانیها درباره سرنوشت معجزه اقتصادی چین بودند. به باور نخستوزیر وقت، رشد سریع کشور به دلیل وامدهی بیرویه ناپایدار بود و پیشتازی پرشتاب شهرهای ساحلی در برابر مناطق روستایی جامانده، آن را نامتعادل میکرد.
از طرفی حجم سرمایهگذاری صنعتی هیچ تناسبی با کشش مصرف داخلی نداشت و همین ناهماهنگی، اقتصاد را وابسته به صادرات کرده بود. تخریب گسترده محیط زیست نیز تداوم این مسیر رشد را ناممکن میکرد.
شاید در نگاه اول به نظر برسد این هشدارها بعد از بیست سال دیگر محلی از اعراب ندارند. چهره اقتصاد چین در این مدت به کلی دگرگون شده است. سال ۲۰۰۷ بانک جهانی چین را در زمره کشورهای با درآمد متوسط رو به پایین میدید، اما این کشور احتمالاً در ژوئیه ۲۰۲۷ به طور رسمی به جمع اقتصادهای با درآمد بالا میپیوندد.
با این حال، موتور این اقتصاد ثروتمندتر، امروز آرامتر از گذشته کار میکند. سرعت رشد فعلی چین حتی به نصف ارقامی که روزگاری ون جیابائو فخرفروشی به آنها را رد میکرد هم نمیرسد. هدفگذاری رسمی رشد ۴.۵ تا ۵ درصدی برای سال ۲۰۲۶ محقق میشود، اما سیاستگذاران برای سال آینده میلادی چشمانداز بلندپروازانهتری در سر ندارند.
اوضاع تورم نیز شباهتی به هدف ۳ درصدی آن سالها ندارد. آن زمان تورم پایین دستاوردی کمنظیر و ستودنی به حساب میآمد، اما در چین امروز به عارضهای مزمن و نگرانکننده تبدیل شده است. …


دانلود از کافه بازار































































































































































