تله کمالگرایی؛ چرا در اقتصادِ بیثبات، «دیر اقدام کردن» از «اشتباه اقدام کردن» پرهزینهتر است؟
در راهروهای کسبوکارهای ایرانی، این روزها صدایی آشنا به گوش میرسد؛ صدایی که میگوید: «صبر کنیم تا فضای بازار شفافتر شود»، «منتظر بمانیم تا قیمت ارز ثبات یابد» یا «هنوز دادههای کافی برای یک تصمیم استراتژیک نداریم». مطالب پیشنهادی اجازه افزایش قیمت نمیدهیم ۱۳۹۹/۰۱/۲۶ ۴ کلید تعادل در خود شخصی و خود حرفهای در کسبوکار ۱۴۰۵/۰۵/۰۶
این جملات در نگاه اول، نشانهای از احتیاط هوشمندانه و خردمندیِ مدیریتی به نظر میرسند. اما در فضای متلاطم و بیثبات امروز، همین «کمالگرایی در تصمیمگیری» بیش از هر عامل بیرونی دیگری، گلوگاه جلوگیری از رشد و پویایی شرکتها شده است.
مشکل اصلی اینجاست که ما در مدلهای ذهنیمان، «بیعملی» را کمهزینهتر از «اقدامِ ناقص» تصور میکنیم. در حالی که در بازارهای غیرقابلپیشبینی، «زمان» ارزشمندترین دارایی استراتژیک میباشد.
وقتی مدیری به بهانه رسیدن به «بهترین تصمیم»، فرصتهای طلایی بازار را یکی پس از دیگری از دست میدهد، در واقع مشغول پرداخت هزینهای سنگین به نام «هزینه فرصتِ انتظار» است؛ هزینهای که برخلاف هزینههای مالی معمول، در هیچ ترازنامهای ثبت نمیشود، اما برندها را به تدریج از درون میپوساند.
واقعیت این است که در اقتصادهای بیثبات، کمالگرایی نه یک ویژگی مثبت، بلکه نقابی … …
