یک ایران برای او زنگ می‌زند | شیرخدا، صدای ماندگار ورزش باستانی

با خنده می‌گوید حتما تیتر بزنید "شیر خدا، مرد خدا"، بعد مکث می‌کند و از ریشه‌های خانوادگی‌اش می‌گوید: «همه فکر می‌کنند چون ضرب و زنگ می‌زنم نام بنده شیرخدا است، اما باید بگویم نام خانوادگی من شیرخدا است و تمام اجدادم نیز شیر خدا بوده‌اند. پدرم عبدالحسین ورزشکار بود و برادر بزرگم، جعفر شیر خدا، از بهترین حماسه‌خوان‌های ایران بود و هرکسی در رادیو صدای او را گوش می‌کرد از جای خود بلند نمی‌شد. برادر دیگری داشتم به نام حاج‌اصغر که در میدان اعدام، زورخانه داشت؛ من برای ورزش کردن به آنجا می‌رفتم. اکبر شیرخدا، دیگر برادر بنده، باستانی‌کار و ورزشکار بود. مرحوم حسن شیرخدا، ناصر شیرخدا و هاشم شیرخدا دیگر برادرانم بودند که فوت شدند. تمامی برادران بنده ورزشکار و شاهنامه‌خوان بودند و خانواده ما اصولا شاهنامه‌خوان بودند.» رفاقت از جنس پایین شهر

شیرخدا هویت و ریشه خود را در کوچه‌های بااصالت جنوب شهر پایتخت می‌داند، جایی که خانه‌ها به هم نزدیک بودند و فقط با دو دقیقه پیاده‌روی، همسایگی‌های ماندگاری شکل می‌گرفت. مرشد می‌گوید: «من بچه بازارچه سعادت هستم. خانه ما تا منزل آقا تختی تقریباً دو دقیقه پیاده فاصله داشت. آقا طیب هم موقعی که می‌خواست برود ورزش، اول می‌آمد رخصت می‌گرفت. منش پهلوانی از کودکی در وجود آنها شکل گرفته بود، چون بچه‌های جنوب شهر اغلب ورزشکار بودند. آنها از همان طفولیت در گود زورخانه بزرگ می‌شدند و ورزش را یاد می‌گرفتند. قدیم‌ها خیابان‌های بالاشهر زورخانه نداشت، همه زورخانه‌ها پایین شهر و از بازار به آن طرف بود. بالاشهرنشین‌ها یواش‌یواش متوجه شدند که زورخانه فضای خوبی است و شروع کردند زورخانه ساختند، حتی در منزلشان. بچه‌های پایین شهر محبتشان بیشتر است و به همدیگر تعلق خاطر دارند. رفاقتشان از آن دست رفاقت‌هاست که سال‌ها طول می‌کشد.»

صفر هندسه؛ بیست شاهنامه …