[مینا حیدری] همدلی؛ از یک مداد تا حال خوب یک کودک

اما برای بعضی خانواده‌ها، همین فهرست ساده می‌تواند به حساب‌وکتابی سخت و طولانی تبدیل شود. مادری که باید میان هزینه اجاره خانه، خوراک، درمان و مدرسه یکی را انتخاب کند، شاید نتواند همه آنچه را که فرزندش برای شروع سال تحصیلی می‌خواهد، فراهم آورد.

حالا تصور کنید همان کودک، روز اول مدرسه با یک کیف نو و چند دفتر و مداد وارد کلاس شود؛ وسایلی که از طرف فردی ناشناس، گروهی مردمی یا حتی یک سازمان به دستش رسیده باشد. شاید او هیچ‌وقت نداند چه کسی هزینه این وسایل را پرداخته است، اما یک چیز را احساس می‌کند: کسی به فکر او بوده. گاهی معنای واقعی همدلی همین‌قدر ساده است.

در روزهایی که فشار اقتصادی، بخش زیادی از خانواده‌ها را درگیر کرده، کمک به تهیه لوازم‌التحریر برای کودکان کم‌برخوردار فقط تأمین چند قلم وسیله نیست. این کمک می‌تواند مانع از شکل‌گیری یک احساس تلخ در ذهن کودک شود؛ احساس این که چون خانواده‌اش توان مالی کمتری دارد، او هم باید کمتر داشته باشد یا از همکلاسی‌هایش خجالت بکشد.

همدلی می‌تواند تقبل بخشی از هزینه‌ها باشد؛ چون ممکن است کسی توان خرید یک بسته کامل را نداشته باشد، اما چند دفتر بخرد، دیگری چند مداد به آن اضافه کند و فرد دیگری هزینه یک کیف مدرسه را بپردازد. وقتی این کمک‌های کوچک کنار هم قرار می‌گیرند، اتفاقی بزرگ‌تر رخ می‌دهد؛ آدم‌هایی که شاید یکدیگر را نشناسند، برای زیباتر شدن رویاهای کودکانه دست به دست هم می‌دهند.

در کنار این مشارکت‌های مردمی، مسئولیت اجتماعی سازمان‌ها و شرکت‌ها نیز می‌تواند نقش مهمی داشته باشد. سازمان‌ها بخشی از همین جامعه‌اند و تصمیم‌ها و امکاناتشان می‌تواند بر زندگی انسان‌ها اثر بگذارد. حمایت از تحصیل کودکان کم‌برخوردار، اختصاص بخشی از امکانات برای … …