بیشکک ، دیپلماسی در میانه جنگ

یک روز حمله به مدرسه، یک روز به خوابگاه و اکنون حمله به یک عروسی در کوهستک سیریک، کارنامه سیاه امریکا و اسراییل در حمله به کودکان و شهروندان را کامل می‌کند و علاقه و عادت به جنایات جنگی و نسل‌کشی توسط آنان را بیش از پیش عیان می‌سازد. اما تلخ‌تر از خود جنایت، سکوتی است که جامعه جهانی سال‌ها در برابر چنین صحنه‌هایی در پیش گرفته است. شاید یکی از معدود جنگ‌های دهه‌های اخیر که در آن مظلومیت یک کشور، توانست به مطالبه‌ای جهانی علیه جنگ تبدیل شود، همین تجاوز امریکا و اسراییل به ایران بود و البته که تکیه به قدرت میدان و رویکرد چندجانبه در دیپلماسی و تاوان‌دهی جمعی میزبان‌های پایگاه‌های امریکا در منطقه، راهبردی که با تدبیر رهبر شهید بنیانگذاری شد، دست برتر ایران در جنگ بود. ایران با استفاده از ظرفیت دیپلماسی چندجانبه، حضور مستمر در رسانه‌ها و فعال کردن ظرفیت دیپلماسی عمومی، تلاش کرد روایت جنگ را از یک مناقشه دوجانبه فراتر ببرد؛ نتیجه این رویکرد را می‌توان در روند سازمان همکاری شانگهای دید. حتی پیش از اجلاس بیشکک، شورای وزیران خارجه این سازمان موضع پیشین خود در محکومیت حملات نظامی به خاک ایران را یادآوری کرده بود و آن را مغایر اصول حقوق بین‌الملل و منشور ملل متحد دانسته بود. در بیشکک نیز این موضوع در سطح سران تداوم یافت. اما دستاورد بیشکک را نباید فقط در یک بیانیه جست‌وجو کرد. نخست، ایران توانست تجاوز به خاک خود را از یک مناقشه دوجانبه به مساله‌ای مرتبط با امنیت منطقه و نظم بین‌المللی تبدیل کند و در شرایطی که فشار برای منزوی کردن ایران ادامه دارد، حضور در کنار قدرت‌هایی مانند چین، روسیه و هند در چارچوب سازمان همکاری شانگهای، به معنای حفظ و گسترش گزینه‌های دیپلماتیک کشور است. …