مراکز رشد دانشگاهی را باید دوباره جدی گرفت؛ اما نه به این دلیل که تعدادشان کم است یا زیرساخت فیزیکی کافی ندارند. مساله دقیقا برعکس است. کشور امروز ۲۸۶ مرکز رشد دارد، ۳۱۶۵ واحد فناور در دوره پیشرشد و ۵۷۵۱ واحد فناور در دوره رشد در این مراکز فعالیت میکنند. با این حال، پرسش اصلی این است که این حجم از ظرفیت ایجادشده تا چه اندازه توانسته به فناوری، کسبوکار، سرمایه و بازار منتهی شود؟ همین پرسش، نقطه شروع برنامه بازآفرینی مراکز رشد دانشگاهی است؛ برنامهای که حالا به سمت اجرایی شدن پیش میرود. الگویی که در سالهای گذشته بخش مهمی از انرژی خود را صرف ایجاد فضا و استقرار شرکتها کرده، اما در ایجاد یک زنجیره کامل از استعداد تا بازار با ضعفهایی مواجه بوده است. واقعیت این است که مساله امروز مراکز رشد، کمبود ساختمان و اتاق نیست، بخش قابلتوجهی از زیرساختهای فیزیکی در سالهای گذشته ایجاد شده است.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
مساله، زیرساخت نرم و حرفهای است؛ شبکه منتورینگ، خدمات تجاریسازی، ارتباط با صنعت، دسترسی به سرمایه، شبکهسازی و مهمتر از همه، ایجاد مسیر واقعی برای عبور یک تیم فناور از ایده و نمونه اولیه تا بازار. در چنین شرایطی، بازآفرینی مراکز رشد اگر فقط به تغییر عنوانها، جابهجایی ساختارها یا ایجاد مدلهای جدید مدیریتی محدود شود، تفاوت چندانی با دورههای قبل نخواهد داشت. مساله اصلی این است که مرکز رشد دقیقا چه ارزشی برای یک تیم فناور ایجاد میکند که دانشگاه، بازار، صنعت یا یک شتابدهنده و سرمایهگذار بهتنهایی نمیتوانند ایجاد کنند؟ پارکها و مراکز رشد؛ مسالهای فراتر از ساختمان
در یک دهه اخیر، در برخی دانشگاهها جایگاه مراکز رشد بهتدریج کمرنگ شده است. دلیل آن را نمیتوان صرفا به ضعف مدیریتی این مراکز نسبت داد. بخشی از این مساله به مدل سیاستگذاری برمیگردد؛ مدلی که گاهی موفقیت را با تعداد مراکز ایجادشده، شرکتهای مستقر و ظرفیتهای فیزیکی میسنجد، درحالیکه خروجی اقتصادی چنین ساختاری باید جای دیگری دیده شود.
وقتی هزاران واحد فناور در مراکز رشد حضور دارند، دیگر نمیتوان صرفا درباره افزایش تعداد آنها صحبت کرد. باید پرسید چه تعداد از این واحدها از مرحله پیشرشد عبور کردهاند، چه تعداد توانستهاند بازار پیدا کنند، چه میزان سرمایه جذب کردهاند و چه تعداد توانستهاند به کسبوکارهای مستقل تبدیل شوند. برنامه بازآفرینی مراکز رشد دقیقا در همین نقطه اهمیت پیدا میکند؛ نه به عنوان یک موفقیت از پیش اثباتشده، بلکه به عنوان تلاشی برای اصلاح مدلی که بخشی از ظرفیتهای آن ایجاد شده اما هنوز خروجی متناسب با این ظرفیت شکل نگرفته است. پایان مرکز رشدِ صرفا استقراردهنده …
