تهران از ‌تب کنسرت‌ افتاد

هفت صبح|  سالن‌های بزرگ هنوز به شکل گسترده میزبان ستاره‌های موسیقی نشده‌اند و اقتصاد کنسرت که ماه‌ها روزهای کم‌رونقی را پشت سر گذاشته، حالا برای بازگشت با مسئله سالن، هزینه تولید و قدرت خرید مخاطب دست‌وپنجه نرم می‌کند. تقویم جلو رفته، تابستان نفس‌های آخرش را می‌کشد اما تهران هنوز شبیه شهری نیست که فصل کنسرت‌هایش آغاز شده باشد. کافی است صفحه سامانه‌های بلیت‌فروشی را بالا و پایین کنید. اجرا هست، نام‌هایی هم دیده می‌شوند، اما آن ازدحام همیشگی خوانندگان مشهور، تمدیدهای پیاپی، سانس‌های اضافه و رقابت سالن‌ها هنوز برنگشته است.

 

گزارش‌های تازه نیز همین تصویر را تأیید می‌کنند. در آخرین ماه تابستان، برای تهران ۱۶کنسرت در پنج سالن اعلام شده بود، در حالی که شمار اجراهای شهرستان‌ها از ۴۰ کنسرت عبور می‌کرد.  این سکوت البته مطلق نیست. رضا بهرام ۱۸ شهریور در کنسرت‌هال رزمال روی صحنه رفت و ایوان‌بند نیز به جمع اجراهای محدود این ماه پیوست. مسئله جای دیگری است: موتور اصلی بازار کنسرت تهران هنوز با قدرت گذشته روشن نشده است. همان بازاری که شب‌های متوالی سالن‌های بزرگ را پر می‌کرد و گاهی یک خواننده چندین سانس پشت سر هم روی صحنه می‌رفت، اکنون با احتیاط حرکت می‌کند.

  شهری که سالن کم آورده است

ماجرای کنسرت تهران را نمی‌توان فقط با وضعیت اجتماعی و وقفه‌های چندماهه توضیح داد. تهران سال‌هاست با یک تناقض عجیب زندگی می‌کند: شهری چندمیلیونی با انبوه مخاطبان موسیقی، اما با تعداد محدودی سالن مناسب برای اجرای بزرگ. برج میلاد زمانی یکی از نشانی‌های اصلی کنسرت پاپ تهران بود، اما در دوره‌ای مسیر برگزاری اجراهای پاپ در آن محدود شد. سالن وزارت کشور نیز سال‌ها یکی از گزینه‌های مهم بازار بود، ولی دسترسی تهیه‌کنندگان موسیقی به سالن‌های دولتی و عمومی همیشه ساده و پایدار نبوده است.

  …