وزیر فقید آموزش و پرورش و ۵ برنامه راهبردی او در سال ۱۳۹۲ که همچنان گره گشاست

خبر درگذشت دکتر علی‌اصغر فانی، داغی گران بر دل اهالی فرهنگ و آموزش نشاند؛ مردی که تا آخرین نفس، دغدغه «مدرسه» داشت و برای اعتلای نظام تعلیم و تربیت این مرز و بوم، قامتی از کوشش و تکاپو بازنایستاد.

امروز که آن مدیر اندیشه‌ورز از میان ما رفته است، گران‌بها‌ترین کار، نه مرثیه‌سرایی که بازخوانی دقیق و متدلوژیک شیوه مدیریت اوست. 

وقتی دکتر فانی در پاییز ۱۳۹۲ پس از کسب رأی اعتماد از مجلس نهم، سکان وزارت را در یکی از حساس‌ترین مقاطع سیاسی کشور بر عهده گرفت، با کوله‌باری از تجربیات و برنامه‌های ماندگار در آموزش و پرورش در سنوات گذشته -مانند تأسیس مدارس نمونه‌دولتی، مدارس شاهد، طرح پراکنده شاهد و ده‌ها ابتکار  دیگر- این بار در قامت وزیر آموزش و پرورش پا به میدان گذاشت.

او برخلاف رسم مألوف بسیاری از مدیران سیاسی که با شعارزدگی و برنامه‌های خلق‌الساعه وارد کارزار می‌شوند، رویکردی عمیقاً علمی، پژوهش‌محور و متکی بر داده‌های واقعی اتخاذ کرد و نیک می‌دانست آموزش و پرورش میدان آزمون و خطا نیست.

دکتر فانی در تشریح نحوه انتخاب ۵ برنامه راهبردی و چگونگی اتخاذ آن‌ها در برنامه اعلامی‌ به مجلس شورای اسلامی می‌گفت  با جمعی از دانشجویان دکتری و کارشناسی‌ارشد، در قالب پروژه‌های علمی و تحقیقاتی، بیش از ۷۵۰ چالش ریز و درشت ساختاری را در بدنه آموزش و پرورش شناسایی و احصا کرده‌اند. 

او و تیمش این کوه از مسائل و بحران‌های انباشته را دسته بندی و اولویت بندی کردند و از دل آن، به یک منظومه منسجم و عملیاتی در قالب «پنج برنامه راهبردی» رسیدند با هدف غایی  «ارتقای کیفیت آموزش و پرورش» در بستر «مدرسه محوری».

فانی بارها می‌خواست به ما یادآوری کند برای نجات آموزش و پرورش، چاره‌ای جز پیاده‌سازی «پنج برنامه راهبردی» نداریم؛ برنامه‌هایی که همگی با محوریت معلم و مدیر، گرهی کور از کلاف سردرگم نظام آموزشی را می‌گشودند.

آنچه در تقدم و تأخر این برنامه‌ها اهمیت دارد، منطق درونی و زنجیره علّی حاکم بر آن‌هاست؛ هر برنامه، زیرساخت برنامه بعدی است و هیچ‌یک، جدا از دیگری به ثمر نمی‌نشیند. …