تبادلات آتش اخیر میان ایران و آمریکا شبیه تکرار درگیریهای اوایل تابستان به نظر میرسد. اما پیشینه این ماجرا آن را متفاوت از آن میکند.
به نظر میرسد جنگ در خلیج فارس، تعطیلات تابستانی را پشت سر گذاشته و پس از یک وقفه نسبتا طولانی، از یکشنبه شب هفته گذشته ایالات متحده و ایران تبادل آتش را از سر گرفتهاند.
اکنون، با توجه به تبادل حملات و لفاظیهای سازشناپذیر طرفین درگیر، چشمانداز توافق قریبالوقوع برای پایان دادن به درگیری بین آمریکا و ایران بعید به نظر میرسد.
جنگی که شبیه درگیریهای اوایل تابستان نیست
به نوشته اکونومیست، در نگاه اول، این تبادلات آتش شبیه تکرار درگیریهای اوایل تابستان به نظر میرسید. اما پیشینه این ماجرا از جهات مختلف قابل توجه است. دولت دونالد ترامپ، رئیسجمهور ایالات متحده، هفتههای گذشته را صرف جا انداختن این ادعا کرده که تسلط ایران بر هرمز را شکسته و روزانه بیش از ۸ میلیون بشکه نفت خام در حال خروج از این آبراه کلیدی است.
طبق گزارشها، این طرح به انتقال کشتی به کشتی متکی است، زیرا تردد نفتکشهای غولپیکر -معروف به VLCC (ناوهای حمل نفت خام بسیار بزرگ)- از طریق این تنگه هنوز بسیار خطرناک است. در عوض، نفتکشهای کوچکتر این محمولهها را از هرمز عبور میدهند و نفتکشهای غولپیکر (VLCC) که در خلیج عمان لنگر انداختهاند، آنها را بارگیری میکنند.
اگر چنین اتفاقی بیفتد، منطقی است که ایران به دنبال ایجاد اختلال در آن باشد: تهران اصرار دارد که کنترل تنگه را حفظ کند. با این حال، اینکه آیا واقعاً موفق به آن شود، موضوعی قابل بحث است. بانک گلدمن ساکس معتقد است که آمار دولت آمریکا تقریباً دقیق است. شرکت دادهپردازی کپلر نیز همین نظر را دارد. سایر موسسات ردیاب کشتی معتقدند که این اعداد اغراقآمیز هستند.
راستیآزمایی این ادعا تا پاییز که محمولههای خلیج فارس به مقصد میرسند، طول میکشد. اگر کشورهای آسیایی از تحویل محمولههای بزرگ نفت خام خاورمیانه خبر دهند، نشانهای از مؤثر بودن اسکورتهای دریایی خواهد بود.
راهحلی برای بلندمدت؟ …



































































































































































