[مهرداد احمدی شیخانی] منطق دنیای وارونه

این را به‌عنوان یک طنز در ابتدای یادداشت خود به جهت مطایبه نیاوردم، این یک تراژدی تمام‌عیار است که حکایتگر ذهنیتی است که تحت تحقیر رشد می‌کند. ذهنیتی که حتی قدرت تخیل خود را آنچنان از دست می‌دهد و پر پرواز آرزوهایش چنان چیده می‌شود که وقتی پرنده خیالش از روی دیوار می‌پرد، به‌جای رفتن تا دوردست، پای همان دیوار، بر زمین می‌افتد.

هفته گذشته اجلاس سالانه سازمان ملل بود و رئیس‌جمهور کشورمان نیز به مانند بسیاری رؤسای کشورهای دیگر در آنجا حاضر شد و سخنانی گفت. قبل از رفتن جناب پزشکیان به سازمان ملل، در داخل کشور، مخالفت‌هایی بود که دیگر به آن عادت کرده‌ایم و از آن می‌گذرم.

از سخنان رئیس‌جمهور در سازمان ملل نیز می‌گذرم که در مورد آن صحبت شده و حتی پیام‌های اشخاص زاویه‌دار با حاکمیت، همچون جناب دکتر سروش یا جناب کدیور در تحسین آن، نشان از جایگاه و اهمیت موضع ریاست جمهور برای ایران‌دوستان، حتی منتقدان حاکمیت دارد. اما آنچه برای شخص خود من مهمتر است، مواضع برخی کشورها در مقابل ایران است، کشورهایی که درست مانند آن قهرمان داستان ابتدای یادداشت، چنان به تحقیر عادت کرده‌اند و چنان حقارت به بحشی جدایی‌ناپذیر از وجودشان شده که نه‌تنها خود دیگر پر پروازی ندارند، که به دیگران هم خرده می‌گیرند و عتاب و خطاب می‌کنند که چرا پرواز می‌کنی؟ حرف بی‌راه نمی‌زنم؛ به این نمونه‌ها که خواهم آورد دقت کنید و خود بگوئید که معنایش چیست؟

یک‌سال و نیم است که کشورمان از سوی دو کشور اتمی آمریکا و اسرائیل به‌طور کاملا غیرقانونی و خلاف حقوق بین‌الملل مورد تجاوز قرار گرفته. این تجاوز، علاوه بر ناوهای هواپیمابر مستقر در اقیانوس هند و دریای عرب و دریای عمان، از طریق آسمان کشورهای همجوار ایران انجام شده. غیر از این، کشورهای عرب حوزه خلیج فارس، سرزمین خود را در اختیار متجاوزان قرار داده تا آنها بتوانند از طریق پایگاه‌هایی که این کشورها در اختیارشان قرار داده‌اند به کشورمان، مردمانمان و زیرساخت‌های باارزش سرزمینمان صدمه‌های جبران‌ناپدیر بزنند و علاوه بر همه این‌ها، مارک روته دبیرکل ناتو نیز می‌گوید در جریان این تجاوز غیر قانونی ۵۰۰۰ پرواز جنگنده‌ها برای بمباران ایران، از پایگاه‌های ناتو در اروپا انجام شده و اگر کمک ناتو نبود، آمریکا به هیچ‌وجه نمی‌توانست به موفقیتی … …