جنگ ۴۰روزه آمریکا و اسرائیل علیه ایران را میتوان یکی از متغیرهای مؤثر در بازآرایی معادلات کُردی منطقه دانست؛ هرچند این تحول در زمینهای شکل گرفت که پیشتر با سقوط بشار اسد، دگرگونی موازنه قدرت در سوریه و چرخش عبدالله اوجالان و مظلوم عبدی از مبارزه مسلحانه به سوی کنش سیاسی و مدنی، دستخوش تغییرات بنیادین شده بود. از این منظر، جنگ را نه علت منفرد این چرخش، بلکه باید کاتالیزوری دانست که روندهای پیشین و محاسبات جدید بازیگران کُرد را با شتاب بیشتری همراه کرد. پیامدهای این تحول البته به بازیگران کُرد محدود نمانده و میتواند بر محاسبات ترکیه و دولت مرکزی سوریه نیز اثرگذار باشد؛ بهویژه از آن نظر که الگوی «منازعه مسلحانه، مذاکره و ادغام سیاسی» بیش از گذشته در کانون تحولات منطقه قرار گرفته است. با این حال، پرسش اساسی آن است که آیا میتوان چنین الگویی را مستقیما به ایران تعمیم داد؟ البته که در چنین چارچوبی، اظهارات اخیر مسعود پزشکیان در دیدار با بافل طالبانی درباره آمادگی تهران برای گفتوگو با گروههای دارای مطالبات مشروع را نمیتوان دستکم در شرایط تداوم وضعیت جنگی و امنیتی، بهتنهایی نشانه تغییر دکترین جمهوری اسلامی تلقی کرد و از دید ناظران، آینده این مسئله بیش از هر چیز به نحوه پایان جنگ، شرایط پساجنگ و چگونگی ترسیم مرز میان مطالبات سیاسی و الزامات امنیت ملی ایران وابسته خواهد بود. با توجه به اهمیت تحولات اخیر و برای واکاوی آرایش جدید معادلات کُردی در سایه جنگ آمریکا علیه ایران، با قدرت احمدیان، استاد دانشگاه و تحلیلگر ارشد مسائل کردی، به گفتوگو پرداختهایم که در ادامه میخوانید.
…
