نتایج نشان داد نمونههای دارای ۵ درصد بیوچار پس از ۹۱ روز حدود ۲۰ درصد مقاومت فشاری و ۳۶ درصد مقاومت خمشی بیشتری نسبت به بتن معمولی داشتند. در نمونههای دارای ۱۰ درصد بیوچار نیز مقاومت فشاری حدود ۲۱ درصد و مقاومت خمشی حدود ۴۲ درصد افزایش یافت؛ با این حال، افزایش سهم بیوچار به ۱۵ درصد باعث افت عملکرد بتن شد.
پژوهشگران میگویند ساختار متخلخل بیوچار میتواند آب را در خود نگه دارد و به فرایند سختشدن بتن کمک کند. ذرات ریز این ماده همچنین بخشی از فضاهای خالی بتن را پر میکنند و ساختار متراکمتری ایجاد میکنند.
با وجود نتایج امیدوارکننده، این فناوری هنوز برای استفاده گسترده آماده نیست و به آزمایشهای بیشتری درباره دوام بتن، شرایط محیطی و احتمال آزادشدن فلزات سنگین موجود در لجن فاضلاب نیاز دارد. هدف پژوهشگران، استفاده دوباره از پسماند انسانی و کاهش مصرف سیمان است؛ مادهای که تولید آن سهم قابلتوجهی در انتشار دیاکسیدکربن دارد. پایان خبر / رکنا / کدخبر 1248730
اخبار وبگردی را در اینجا بخوانید: خلاصه بازی 2-2 اینتر میامی و نشویل … …
