«در جستوجوی ویوین مایر» روایت کشف آرشیو گسترده عکاسی است که بخش عمده آثارش در زمان حیات او ناشناخته ماند. به اعتقاد شایگان، جذابیت فیلم تنها در کشف هویت مایر نیست. هرچه روایت پیش میرود، پرسشهای بیشتری درباره این شخصیت شکل میگیرد و جستوجو برای شناخت او همچنان ناتمام میماند. در عین حال، ورود به جزئیات زندگی خصوصی عکاسی که بخش زیادی از زندگی خود را دور از توجه عمومی گذرانده، پرسشی اخلاقی را نیز پیش میکشد؛ برای شناخت یک هنرمند تا کجا میتوان وارد حریم شخصی او شد؟
همین مسئله، مرز میان زندگینامه هنرمند و خوانش آثارش را به یکی از موضوعات اصلی بحث تبدیل کرد. شایگان معتقد است تفسیر عکسهای مایر صرفاً بر اساس کودکی، روابط خانوادگی یا ویژگیهای روانشناختی او، ممکن است ارزش مستقل آثار را تحتالشعاع قرار دهد. انبوه عکسها، روزنامهها، بلیتها، رسیدها و اشیایی که مایر نگهداری میکرد نیز وجه دیگری از شخصیت او را آشکار میکند؛ نوعی میل به جمعآوری و ثبت آنچه از زندگی روزمره باقی میماند. با این همه، این ویژگیها تنها یکی از مسیرهای شناخت مایر است و نمیتواند جای بررسی خود عکسها را بگیرد.
در آثار او، خیابان و آدمهایش حضوری تعیینکننده دارند.
فرانک آرتا با اشاره به پرترهها و تصاویر خیابانی مایر، بر توانایی او در نزدیک شدن به انسانها و ثبت لحظات بیواسطه تأکید کرد وگفت: چهرهها، حرکتها و موقعیتهایی که بدون آرایش و تصنع در قاب قرار گرفتهاند. همین کیفیت، عکسهای مایر … …
