آخرین اخبار - نوازش سگ

این بخش به‌صورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.

خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، طاهره طهرانی: عبدالعلی رزاقی (زاده ۱۳۰۹ خورشیدی) از جمله ادیبان، شاعران و طنزنویسانی است که پیوند نام او با مهم‌ترین کانون‌های فکاهی‌نویسی عصر پهلوی دوم، به‌ویژه هفته‌نامه نام‌آشنای «توفیق»، انکارناپذیر است. با وجود این حضور مطبوعاتی، گزارش‌ها و اسناد پیرامون احوال شخصی، جزئیات زیست و سیاهه کامل آثار او چندان پرشمار نیست و بخش عمده‌ای از کارنامه وی در اوراق روزنامه‌ها و مجلات آن دوران پنهان مانده است.

سنگر طنز و عصر پرآشوب «توفیق»

نام رزاقی به‌روشنی در فهرست سرایندگان و نویسندگان دوره سوم هفته‌نامه توفیق (۱۳۳۷ تا محاق توقیف در تیر ۱۳۵۰) ثبت شده است؛ دورانی پرالتهاب که این جریده به تیغ نقد عریان، شیرین و بی‌محابای خود علیه فساد اداری، دولت‌مردان، نخست‌وزیران وقت و نمایندگان مجلس زبانزد خاص و عام بود. رزاقی در کنار نام‌آوران این مکتب فکاهی، دغدغه‌هایی چون گرانی، بیکاری، بی‌عدالتی و افتراق طبقاتی را با زبان کنایه و تمثیل به تصویر می‌کشید.

یکی از نمونه‌های درخشان این رویکرد انتقادی، قطعه‌ای است با تخلص «رزاق‌الشعرا» که در شماره ۲۸ سال چهل‌وششم توفیق (پنجشنبه ۱۳ مهر ۱۳۴۶، ص ۱۰) با نگاهی طنزآلود به سرمای پاییز و وزیدن باد مهرگان و دغدغه تأمین سوخت توده‌های تهیدست منتشر شد:

اکنون که می‌وزی ز نو ای باد مهرگان

بر خُرد و بر کلان و بر اعیان و بر فقیر

دیگر کلاه بنده مینداز از سرم

رحمی بکن به کله بی‌موی این حقیر!

اکنون که می‌وزی ز نو ای باد مهرگان

لرزد چو بید، جسم من و استخوان من

یخ می‌زند به کنج سبیلم ز سردی‌ات

آب دماغ همره اشک روان من!

اکنون که می‌وزی ز نو ای باد مهرگان

بر زلف همچو گنبد پروانه و پری

برگو مواظب خودشان بیشتر شوند

تا توی ره نبیندشان لوطی عنتری!