فراخوانهایی در همین ماه منتشر شدهاند که حضور در نمایشگاه را غیررایگان اعلام میکنند. در یکی، امکان پرداخت هزینه در دو قسط هم پیشبینی شده و در دیگری هزینه شرکت براساس ابعاد اثر محاسبه میشود. فراخوان دیگری برای نمایشگاهی در اواخر شهریور، علاوه بر ورودی غیررایگان، اعطای گواهی حضور را هم تبلیغ کرده است.
اصل دریافت هزینه البته عجیب نیست. گالری اجاره دارد، چاپ و تبلیغات هزینه دارد، نصب و نور و نیروی اجرایی رایگان نیست. حتی یکی از فراخوانهای تازه صریحاً توضیح داده که مبلغ دریافتی صرف ورودی گالری، تبلیغات، پوستر، کارت، سرتیفیکیت، فیلمبرداری، چیدمان و درج خبر میشود.
مسئله از جایی شروع میشود که نسبت پول، انتخاب و اعتبار به هم میریزد. هنرمند پول میدهد تا اثرش دیده شود و در پایان کاغذی میگیرد که قرار است ثابت کند دیده شده است. اینجا باید پرسید دقیقاً چه چیزی خریداری شده: خدمات برگزاری نمایشگاه یا بخشی از اعتبار هنری؟
دیوار گالری متری چند؟
هنرمند جوان معمولاً سرمایه زیادی ندارد. بوم، رنگ، قاب، کارگاه و آموزش را قبلاً خریده است. برای تولید اثر هزینه کرده و حالا برای نمایش همان اثر نیز باید دوباره دست به جیب شود. در پایان هم ممکن است هیچ اثری نفروشد.این مدل وقتی حساستر میشود که «داوری» کمرنگ و «ظرفیت» پررنگ باشد. در یک نمایشگاه حرفهای، ارزش حضور بخشی از اعتبار انتخابکننده، کیوریتور، کیفیت مجموعه آثار و سختی راهیافتن به نمایشگاه میآید. اگر تقریباً هر متقاضی با پرداخت هزینه بتواند اثری روی دیوار داشته باشد، خود عبارت «حضور در نمایشگاه» چه میزان ارزش حرفهای خواهد داشت؟
…
