«دست نامرئی» بازار چگونه رشد اقتصادی را به حرکت درمی‌آورد؟ | بازارها قدرت را پراکنده کرده و بین خانوارها توزیع می‌کنند

نخستین جملهٔ کتاب داستان دو شهر چارلز دیکنز، با امروز هم جور درمی‌آید: «بهترین زمان‌ها بود، بدترین زمان‌ها بود.» آن زمان، درست مانند امروز، می‌شد به زمانۀ حاضر و در نتیجه به آینده، نگاهی خوش‌بینانه یا بدبینانه داشت. کدام‌یک از این سناریوها با آمریکای امروز سازگارتر است؟ کدام‌یک احتمال واقع‌بینانه‌تری برای آینده دارد؟ چشم‌اندازی خوش‌بینانه

ما آمریکایی‌ها خوش‌شانس‌ترین انسان‌هایی هستیم که تاکنون روی زمین زندگی کرده‌اند. ثروتمندتر از هر زمان دیگری هستیم، با این همه، بیشتر آمریکایی‌ها در مقایسه با نسل‌های پیشین از اوقات فراغت بسیار بیشتری نیز برخوردارند. موفقیت ما را می‌توان از شمار زیاد مهاجرانی دریافت که می‌کوشند به‌طور دائم وارد کشورمان شوند، آن هم اغلب به‌صورت غیرقانونی و با پذیرفتن خطرهای فراوان. در مقایسه با یک قرن پیش یا حتی یک نسل قبل، خانه‌هایمان بزرگ‌تر و بهترند (و به امکاناتی مانند تهویۀ مطبوع و لوازم آشپزخانۀ پیشرفته مجهزند)، خودروهایمان از خودروهای نسل‌های گذشته لوکس‌تر و قابل‌اعتمادترند. افزون بر این، سرگرمی‌های تازه‌ای مانند شبکه‌های اجتماعی و سفرهای دریایی تفریحی داریم که وقتی روی صفحه‌نمایش‌های غول‌پیکری که تا یک نسل پیش کسی چیزی درباره‌شان نشنیده بود یا دستگاه‌های دستی با فناوری‌های پیشرفته فیلم و برنامه‌های تلویزیونی نمی‌بینیم، سرگرممان کنند.

ما از خدمات درمانی در سطح جهانی برخورداریم، حتی فقرا نیز به این خدمات دسترسی دارند و به‌طور معمول، عمرمان از نسل‌های پیشین طولانی‌تر است. نرخ جرم و جنایت در سطح نسبتاً پایینی قرار دارد و خطرات و هزینه‌های درگیری‌های بین‌المللی ــ‌که در سه‌چهارم نخست قرن گذشته بسیار سنگین بودند‌ــ به میزان چشمگیری کاهش یافته‌اند (تا جایی که حتی خدمت وظیفۀ اجباری نظامی برای مردان نیز لغو شده است).  …