جهان در ۱۹ نوامبر ۲۰۲۶ شاهد یکی از متفاوتترین صحنههای دیپلماسی معاصر است. دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، ولادیمیر پوتین، رئیسجمهور روسیه و شی جینپینگ، رئیسجمهور چین، در نخستین نشست رسمی سهجانبه رهبران این سه کشور در شهر شنژن چین گرد هم آمدهاند؛ دیداری که در حاشیه نشست همکاری اقتصادی آسیا و اقیانوسیه (APEC) برگزار میشود و از همان ابتدا با پرسشهایی فراتر از دستور کار رسمی آن همراه شده است.
این نشست در شرایطی برگزار میشود که نظم بینالمللی شکلگرفته پس از جنگ جهانی دوم و بهویژه نظم تکقطبی پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، با چالشهای جدی روبهروست. آمریکا دیگر تنها بازیگر تعیینکننده اقتصاد و سیاست جهانی نیست، چین به رقیبی راهبردی در حوزه اقتصاد، صنعت و فناوری تبدیل شده و روسیه نیز با اتکا به توان نظامی و هستهای خود همچنان قادر است معادلات امنیتی مناطق مهم جهان را تحت تأثیر قرار دهد.
اما اهمیت واقعی این نشست در کنار هم قرار گرفتن سه رهبر نیست؛ در این واقعیت است که سه کشور حاضر در این نشست، بخش بزرگی از ظرفیت نظامی، اقتصادی و راهبردی جهان را در اختیار دارند. به همین دلیل، نشست شنژن را باید در چارچوب رقابت بر سر تعریف نظم آینده جهان تحلیل کرد. ابرقدرت واقعی چه ویژگیهایی دارد؟
برای فهم اهمیت نشست، ابتدا باید به یک پرسش اساسی پاسخ داد: چه کشوری را میتوان ابرقدرت نامید؟
قدرت جهانی صرفاً با تعداد سربازان، موشکها، جنگندهها یا حتی اندازه اقتصاد سنجیده نمیشود. یک کشور زمانی میتواند در سطح ابرقدرت قرار بگیرد که چند مؤلفه اساسی را همزمان در اختیار داشته باشد: اقتصاد بزرگ و مقاوم، توان نظامی پیشرفته و قابل اتکا، فناوری راهبردی، ظرفیت تولید صنعتی، قدرت مالی، منابع انرژی، شبکه متحدان و توان اثرگذاری بر تصمیمها و قواعد بینالمللی. …


دانلود از کافه بازار
































































































































































