بازار
۱. قبضه ثروت و قدرت توسط الیگارشی تکنوکرات
ساختار حکمرانی در فرانسه دیگر بازتاب‌دهنده «جمهوریت» نیست، بلکه به یک پلوتوکراسی (حکومت ثروتمندان) نقاب‌دار تبدیل شده است. حلقه‌ای بسته از نخبگان، بانکداران، سرمایه‌داران و مدیران ارشد مالی، بدون اتکا به پایگاه رأی مردمی واقعی، سکان سیاست‌گذاری را در دست گرفته‌اند. این الیگارشی سیاسی ـ مالی قانون اساسی و سازوکارهای پارلمانی را به‌گونه‌ای بازآرایی کرده که رأی مردم هیچ تأثیری بر سرنوشت کلان کشور نداشته باشد. هنگامی که دولت‌ها با دور زدن ساختار قانون‌گذاری اراده خود را بر جامعه تحمیل می‌کنند، استبدادی مدرن و بوروکراتیک رقم می‌خورد که مشروعیت مردمی را قربانی منافع اقلیت مسلط کرده است.
۲. تصلب نهادی و بن‌بست حکمرانی در پارادایم لیبرال دموکراسی
لیبرال دموکراسی غربی از حیث فلسفی و کارکردی به پایان ظرفیت‌های پاسخگویی خود رسیده است. نهادهای برآمده از این تفکر، به‌دلیل ابتلای شدید به لابی‌گری و ترجیح مصلحت سرمایه بر عدالت، دچار تصلب ساختاری شده‌اند و توان هضم و حل مسائل جهان نو را ندارند. میان ادعاهای انتزاعی نظیر برابری و آزادی با واقعیت عینی بی‌عدالتی سیستماتیک و سرکوب معترضان، شکافی پرنشدنی پدید آمده است. ناتوانی ساختار در پذیرش اصلاحات بنیادین، جامعه را به این جمع‌بندی رسانده که اصلاحات درون‌سیستمی ناممکن است و ورود به یک جبر تاریخی برای عبور از نظم مستقر، تنها مسیر فراروی جامعه است.
۳. انحصارگری کارتل‌های فراملیتی و کالایی‌سازی حیات اجتماعی …
