با گسترش شهرها، افزایش جمعیت و توسعه فعالیتهای شهری، فاصله میان محل سکونت و مقصد سفر نیز در بسیاری از موارد بیشتر میشود و در نتیجه تقاضا برای جابهجایی افزایش پیدا میکند. اگر این رشد تقاضا با برنامهریزی مناسب همراه نباشد، پیامدهایی مانند تراکم ترافیکی، افزایش زمان سفر، مصرف بیشتر سوخت، آلودگی هوا و کاهش بهرهوری اقتصادی شکل میگیرد.
به همین دلیل، حملونقل شهری دیگر تنها به معنای ساخت خیابان و افزایش ظرفیت معابر نیست و مجموعهای از شیوههای جابهجایی، زیرساختها، سیاستهای مدیریت سفر و برنامهریزی کاربری زمین را دربرمیگیرد. توسعه شهر بدون حملونقل کارآمد، هزینهزا میشود
محمود صفارزاده، عضو هیئت علمی دانشکده مهندسی عمران و محیط زیست دانشگاه تربیت مدرس، حملونقل را زیربنای توسعه شهر میداند و به خبرنگار ایمنا میگوید: تمام فعالیتهای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی شهروندان به نوعی به امکان جابهجایی وابسته است.
وی عنوان میکند: شهروندان برای دسترسی به محل کار، مراکز آموزشی، خدمات، فعالیتهای فرهنگی و تفریحی به شبکه حملونقل نیاز دارند و هرچه ابعاد شهر و فعالیتهای آن افزایش پیدا میکند، تقاضای سفر نیز بیشتر میشود.
به گفته این کارشناس، شهروندان به شبکهای نیاز دارند که جابهجایی را به شکل ایمن، روان، پاک و اقتصادی امکانپذیر کند و به همین دلیل، طراحی و برنامهریزی شبکه حملونقل باید همزمان با توسعه شهر مورد توجه قرار گیرد. مسئله فقط ترافیک نیست
ضعف شبکه حملونقل تنها خود را در ترافیک نشان نمیدهد. افزایش زمان سفر، اتلاف سوخت، کاهش بهرهوری، آلودگی هوا و ایجاد فشارهای روانی از دیگر پیامدهای ناکارآمدی سیستم جابهجایی شهری است. …


دانلود از کافه بازار




















































































































