بازار
ابرهای بزرگ بلد بودند. همین که بالای باغ می رسیدند، صدای خش خش باران از شکمشان بلند می شد. قطره ها روی برگ ها می دویدند، روی سقف ها تق تق می کردند و توی کوچه ها چاله هایی می ساختند که بچه ها با چکمه می پریدند وسطشان.
اما ابر کوچولو هرچه تلاش می کرد، فقط یک قطره از شکمش می افتاد.
پلیک!
یک روز همان یک قطره افتاد روی دم گنجشکی که مشغول تمیز کردن پرهایش بود.
گنجشک از جا پرید، سرش را بالا گرفت و گفت:
ـ کی دم من را قلقلک داد؟
ابر کوچولو خندید.
ـ من بودم. داشتم تمرین باران می کردم.
گنجشک دمش را تکان داد.
ـ برای یک دم کوچک، همین قدر باران کافی است!
ولی ابر کوچولو نخندید. به ابر بزرگی نگاه کرد که آن طرف دهکده، یک باغ کامل را آب می داد.
ـ من می خواهم بیشتر ببارم.
گنجشک روی بلندترین شاخه درخت نشست.
ـ خب، فردا هم تمرین کن. من هم دمم را جای دیگری می گذارم!
ابر کوچولو لبخند کوچکی زد، اما دلش هنوز گرفته بود.
آن روز با باد همراه شد و از روی مزرعه گندم گذشت. گندم ها زرد و بلند بودند و وقتی باد میانشان می دوید، انگار همه با هم سرشان را تکان می دادند.
ابر کوچولو پرسید:
ـ باد، تو می دانی چطور می شود باران بارید؟
باد دور او چرخید و گفت:
ـ من بلدم برگ ها را برقصانم، قایق ها را جلو ببرم و کلاه باغبان را فراری بدهم. اما باران باریدن کار ابرهاست.
همان موقع کلاه حصیری باغبان از سرش بلند شد و چند قدم آن طرف تر افتاد.
باغبان دنبالش دوید.
ـ ای باد شیطان! باز شروع کردی؟
باد خندید و ابر کوچولو را تا کنار رودخانه برد.
رودخانه باریک بود و میان سنگ ها پیچ می خورد. چند مرغابی روی آب شنا می کردند و یک لاک پشت روی سنگی گرم، چشم هایش را بسته بود.
ابر کوچولو به تصویر خودش در آب نگاه کرد. کوچک بود؛ خیلی کوچک تر از ابرهایی که آن بالا حرکت می کردند.
زیر لب گفت:
ـ شاید باید صبر کنم تا بزرگ شوم.
لاک پشت یک چشمش را باز کرد.
ـ برای چه کاری؟
ـ برای باران باریدن.
لاک پشت سرش را کمی جلو آورد. …
