به گزارش سرویس انرژی تابناک ، اصل استفاده از «واسطه» در شرایط تحریم نه موضوعی عجیب است، نه پدیدهای جدید چراکه وقتی بانکهای بزرگ جهانی حاضر نیستند با ایران معامله کنند، برای فروش استفاده از شبکهای از شرکتها، حسابها و واسطههای مالی اتفاق عجیبی نیست و در تمام دنیا شاهد چنین اتفاقی هستیم اما مسئله از جایی شروع میشود که واسطهای که قرار بوده راه عبور پول باشد، خودش تبدیل به محل توقف پول شود. حالا اینکه چه مقدار از پول نفت از مسیر تراستیها عبور کرده، چه مقدار به ایران برگشته و چه مقدار هنوز برنگشته موضوعی نیست که بتوان به سادگی از کنار آن عبور کرد چراکه پای پولهایی در میان است که شاید مردم عادی حتی توان شمارش صفرهای آن را هم نداشته باشند.
در این بین اعداد مختلفی در ماههای اخیر مطرح شدهاند اما همه آنها یک چیز را اندازه نمیگیرند. یک مقام اقتصادی عددی حدود ۵ میلیارد دلار را مطرح کرده و در سوی دیگر دستگاه قضایی از ۶۶ پرونده تراستی با ارزش تقریبی ۲.۵ میلیارد یورو خبر داده که برای ۴۳ پرونده قرار نهایی صادر شده است. این دو عدد را نمیتوان با هم جمع کرد؛ یکی برآوردی درباره ارز بازنگشته است و دیگری ارزش پروندههای در حال رسیدگی اما حتی بدون جمع زدن این اعداد، تصویر کلی روشن است؛ بخشی از پولی که قرار بود از مسیر واسطهها به اقتصاد ایران بازگردد، بازنگشته و اکنون موضوع پروندههای مالی و قضایی است.
تراستیها چگونه انتخاب و اعتبارسنجی شدند؟ …
