این دو گزاره، مساله اصلی سیاست بنزینی ایران را روشن میکنند: چگونه میتوان هزینه فزاینده تامین سوخت را مهار کرد، بیآنکه فشار اصلاحات به شکلی ناگهانی به مصرفکننده منتقل شود؟ ابعاد مساله با مقایسه تولید و مصرف روشنتر میشود. مصرف روزانه بنزین حدود ۱۴۰میلیون لیتر برآورد میشود؛ درحالیکه تولید داخلی در محدوده ۱۰۰ تا ۱۱۰میلیون لیتر قرار دارد. به این ترتیب، روزانه حدود ۳۰ تا ۴۰میلیون لیتر فاصله میان تولید و مصرف وجود دارد؛ شکافی که در مقیاس سالانه به حدود ۱۱ تا ۱۵میلیارد لیتر میرسد و باید از طریق واردات یا سازوکارهای جایگزین تامین شود. از ۱۷ شهریور نیز نرخ سوم بنزین از ۵ هزار به ۱۰ هزار تومان افزایش یافت؛ درحالیکه نرخهای سهمیهای ۱۵۰۰ و ۳۰۰۰ تومانی ثابت ماندند. اما افزایش نرخ سوم، بهتنهایی، پاسخ پرسش بزرگتر نیست: آیا سیاستگذار میتواند هزینه تامین بنزین را کنترل کند، بدون آنکه صرفا میان قیمتگذاری، واردات و افزایش تولید در رفتوآمد باشد؟ هزینه حمل؛ بخشی از صورتحساب واقعی …
روزنامه دنیای اقتصاد / ۱۴۰۵/۰۷/۲۱
بنزین؛ سه بحران در یک باک
هزینه فزاینده تامین بنزین، ابهام در توزیع یارانه و رشد افسارگسیخته مصرف، چرخهای معیوب ساختهاند: بدون شفافیت یارانه، قیمتگذاری هدفمند نمیشود؛ اگر مصرف مهار نشود، هزینهها فزاینده و بدون محاسبه هزینه واقعی، اصلاحات فاقد پشتوانه اقتصادی خواهند بود.

این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
حمید ملازاده: مسعود پزشکیان، رئیسجمهور، گفته هزینه حمل هر لیتر بنزین از پالایشگاه تا جایگاه حدود ۵هزار تومان در لیتر است؛ رقمی که از قیمت سهمیه اول، یعنی ۱۵۰۰تومان، بیش از سه برابر بیشتر است. به بیان ساده، بر اساس این رقم، هزینه رساندن بنزین از محل تولید به جایگاه میتواند بهتنهایی از بهای فروش آن در سهمیه اول فراتر برود؛ آن هم پیش از محاسبه هزینه تولید یا خرید بنزین وارداتی. پزشکیان همزمان هشدار داده که مداخله ناگهانی و بیتوجه به شرایط اقتصادی و اجتماعی جامعه میتواند به آشفتگی منجر شود. 
دانلود از کافه بازار



























































































