روایت‌هایی از حافظیه؛ از بالای شیراز تا خاک مصلی

گفته می‌شود برای هر حاکمی که از قدیمی‌ترین بخش شیراز یا همان دروازه قدیم وارد شهر می‌شده است در محل قبلی مصلی و حافظیه فعلی، آیین‌های ملی و مذهبی برگزار می‌کردند و او را همراه با ساز و نقاره وارد بخش شهرنشین می‌کردند.

حافظیه یا آرامگاه حافظ (گشایش: ۸۵۶ هجری قمری برابر با ۱۴۵۲ میلادی)، محل خاکسپاری حافظ در شیراز است. خواجه شمس‌الدین محمد، مشهور به حافظ شیرازی، حدود سال ۷۱۵ تا ۷۱۷ هجری قمری در شیراز متولد شد. او قرآن را در یکی از مکتب‌خانه‌های همین شهر یاد می‌گیرد و حفظ می‌کند. حافظ در روزگار حکومت خاندان اینجو و سپس آل مظفر در شیراز می‌زیست و با دربار برخی از حاکمان این دوره ارتباط داشت.

این شاعر در حدود سال ۷۹۲ هجری قمری درگذشت. روایت‌هایی نیز درباره دفن حافظ نقل شده است که با خاکسپاری این شاعر در خاکستان مصلی مخالفت می‌شود و زمانی که به کتاب حافظ تفال می‌زنند، این بیت می‌آید: «قدم دریغ مدار از جنازه حافظ که گرچه غرق گناه است، می‌رود به بهشت».

در نهایت، پیکر حافظ در گورستان مصلی به خاک سپرده شد؛ محدوده‌ای که امروزه آرامگاه او در آن قرار دارد. راهنمایان حافظیه دلیل ثبت نشدن تاریخ فوت این شاعر را روی سنگ مزارش این طور بازگو می‌کنند: «باید تاریخ درگذشت حافظ را در مصرع «بجو تاریخش از «خاک مصلی»» پیدا کرد. بیت «بجو تاریخش از خاک مصلی» به ‌قصد نشان دادن تاریخ وفات حافظ نقل شده و محاسبه ابجدی آن، سال ۷۹۱ را به دست می‌دهد، اما شواهد، تاریخی قدیمی‌تر؛ یعنی در حدود سال ۷۹۲ را تأیید می‌کنند. …