بازار
تحولات معاصر، این ایده را که «جامعه» موجودیتی یکپارچه، همگن و دارای مرزهای فرهنگی روشن است، به چالش کشیده است (والرشتاین، ۱۹۸۵، ۱۹۹۱). جوامع امروزی بیش از آنکه واقعیت‌هایی منسجم و همساز باشند، فضاهایی متکثر و متعارض‌اند. اما پذیرش این تکثر، به معنای کنار گذاشتن مسئله نظم اجتماعی نیست؛ بلکه آن را به مسئله‌ای بنیادین‌تر تبدیل می‌کند. با این بیان که در شرایط ناهمگونی فرهنگی، با چه سازوکارهایی می‌توان وفاق اجتماعی را شکل داد و حفظ کرد؟
این پرسش در جوامع مختلف ذهن دغدغه‌مندان را برای پاسخ و یافتن راهبردهای علمی و عملی به خود مشغول کرده است تا چاره‌ای برای جلوگیری از فرسایش وفاق اجتماعی ارائه دهند. چرا که در جوامع امروزی نظام‌های ارزشی و ذخایر معنایی دیگر دارایی مشترک همه افراد جامعه نیست (برگر و لاکمن، ۱۴۰۲: ۳۷).
در این وضعیت نمی‌توان جامعه را به حال خود رها کرد و درصدد سازوکارهای ثبات‌آفرین برنیامد. در واقع فقدان توافق اجتماعی و آیین اجتماعی مشترک، ملت‌ها را در حالت انقلابی (آرون، ۱۳۵۴: ۱۳۷) و بی‌ثباتی قرار می‌دهد و باعث دور شدن از اهداف جامعه می‌گردد. … …
