لودگی‌ کمدی نیست

فراستی در پاسخ به پرسش یکی از حاضران در نشست مبنی بر این که نقطه شروع سینمای مقاومت کدام یک از عناصر محتوا، فیلمنامه یا فرم و کارگردانی است عنوان‌کرد: قبل از این تقسیم‌بندی‌ها باید روشن کنیم اصلا سینما چیست و ادعای ما در سینما چیست. مساله اصلی این است که ما هنوز باید سینما یاد بگیریم. آمریکایی‌ها سینما را بلدند و همین تسلط به زبان رسانه باعث شده بتوانند در جهان اثرگذار باشند. وقتی می‌گویم یک فیلم خوب است، الزاما درباره اخلاقی یا غیراخلاقی بودن آن حرف نمی‌زنم؛ منظورم این است که سازنده کارش را بلد است. اگر می‌خواهیم در جهان امروز موثر باشیم، قدم اول این است که سینما را جدی و حرفه‌ای یاد بگیریم.

او گفت: در دوران جنگ هشت‌ساله چیزی به نام سینمای دفاع مقدس داشتیم که از نظر من ظرفیت آن را داشت که ژانر ملی ما باشد. آن سینما در آغاز الزاما پخته نبود، اما آدم و تجربه تولید کرد و بخشی از گفتمان ملی ما را شکل داد. فیلمسازانی از دل همین فضا بیرون آمدند و آثاری مانند «دیده‌بان» و «مهاجر» در همان مسیر قابل بررسی‌اند. مساله این است که آن جریان امروز به آن معنای زنده و رو به رشد، وجود ندارد.

فراستی توضیح داد: مقاومت فقط مربوط به جنگ نیست. اصلا انسان بدون مقاومت معنا ندارد. مقاومت می‌تواند در برابر یک ایده غلط، در برابر وضعیتی که انسان را متوقف می‌کند یا در برابر شرایطی باشد که اجازه رشد نمی‌دهد. اگر مفهوم مقاومت را فقط به میدان نبرد محدود کنیم، دامنه انسانی و اجتماعی آن را کوچک کرده‌ایم.

او گفت: نقد اساس کار است؛ در جنگ، صلح و هر وضعیت دیگری. اینکه بگوییم «الان نقد نکنید، چون اختلاف ایجاد می‌شود» منطق درستی نیست. وقتی اختلاف‌ها گفته نشوند، فقط پنهان می‌شوند. نقد لازم و حیاتی است. در خانه، … …