رفتارهای سیاسی را پشت نقاب حرف‌های زیبا پنهان نکنیم/ آقای فردوسی‌پور، شعار وطن‌دوستی یا کنش اپوزیسیونی؟

مشخص است که عادل فردوسی‌پور لج کرده و سعی دارد کنش اپوزیسیونی خود را پشت نقاب حرف‌های زیبا پنهان کند. دیدیم که سعی کرد سکوتش در قبال جنگ و کشتار کودکان میناب را پس از وقفه‌ای طولانی با اظهاراتی کلی و بدون اشاره به اینکه قاتلان کودکان میناب چه کسانی بودند، توجیه کند. اکنون نیز که در مراسم تشییع مرحوم علیدوستی به همراه علی دایی و برخی دیگر ترجیح داد پس از نواخته شدن سرود ملی و با وجود قیام اکثر حضار، از جای خود بلند نشود، در پاسخ به انتقادهای دلسوزانه و توهین‌ها، صرفاً به توهین‌ها واکنش احساسی نشان دهد و بگوید وطن‌دوست است؛ اما به انتقادهای دلسوزانه و غیرتخریبی که به رفتار وی در بی‌اعتنایی به سرود ملی مطرح شده بود، پاسخی ندهد و خودش را به کوچه علی چپ بزند.

مسئله یک خطی و خیلی کوتاه و محترمانه این است که با وجود نواختن سرود ملی و بلند شدن اکثر حضار مراسم تشییع مرحوم حمید علیدوستی، چرا عادل فردوسی‌پور از جای خود بلند نشده است. عادل به این پرسش پاسخی نمی‌دهد و صرفاً از علاقه خود به وطن سخن می‌گوید و البته منت هم سر ما می‌گذارد که پیشنهادهای پر زرق و برق خارجی برای مهاجرت و ساخت برنامه در خارج از کشور را رد کرده است. این جور پاسخ دادن فارغ از اینکه منت گذاشتن بر سر مام میهن و هویت ملی و میهنی است، توهین به شعور و عقل مخاطب هم هست. همه صحنه‌ای را دیده‌اند که سؤال‌برانگیز است و عادل … …