روز ۷ اوت ۲۰۲۶، عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان یک پیمان دفاعی را در مکه امضاء کردند. در این پیمان پیشبینی شده است که همکاری، تبادل اطلاعات، برگزاری رزمایشهای مشترک نظامی و همچنین هماهنگی میان مسئولان سیاسی و امنیتی در برابر هرگونه تهدید خارجی تقویت شود.
این پیمان همچنین زمینه را برای همکاری نزدیکتر در حوزههای صنعتی، فناوریهای نظامی و امنیت سایبری فراهم میکند. امضاکنندگان این توافق آن را صرفاً پیمانی دفاعی معرفی کردهاند که هیچ دولت مشخصی را هدف قرار نمیدهد؛ با این حال، این پیمان بیش از هر چیز نشاندهنده اراده سه کشور برای تحکیم روابط خود در برابر ساختار جدید و عمیق توازن منطقهای پس از جنگ ایالات متحده و اسرائیل علیه ایران است؛ ساختاری که بهشدت تحت تأثیر برتریطلبی تلآویو قرار گرفته است.
این تحول تأیید میکند که خاورمیانه و مناطق پیرامونی آن، در نقطه تلاقی آفریقا، آسیا و اروپا، وارد مرحلهای تازه از تاریخ معاصر خود شدهاند. این دگرگونی، حاصل مجموعهای از تحولات سیاسی و راهبردی است که از سال ۲۰۲۳ آغاز شده و اکنون مرزهای قدرت را در فضایی که طی قرن گذشته با جنگها و مرزهای تحمیلشده شکل گرفته، از نو ترسیم میکند.
آنچه در دوران ریاستجمهوری باراک اوباما، از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۷، میتوانست بهصورت نوعی عدم تعهد آمریکا یا دستکم کاهش نسبی جایگاه خاورمیانه در سلسلهمراتب اولویتهای واشنگتن تعبیر شود، پس از آغاز «انقلابهای عربی» در سال ۲۰۱۱ به شکلگیری آرایش جدید منطقهای و نظم اقتصادی تازهای انجامید. …
