گاهی کالاها قیمت بالایی دارند که با سطح درآمد خانوارها همخوانی ندارند. یا حتی فرد لزومی به سرمایهگذاری برای تملک کامل محصول، نمیبیند. ایجاد شرکتهای لیزینگی با خدماتدهی متنوع، شکل دیگر از تجارت و معامله در دنیای صنعتی بود.
در واقع، لیزینگ نوعی قرارداد و توافقنامه است که بین دو فرد حقیقی یا حقوقی برای استفاده و بهرهبرداری از عین یا منفعت کالای سرمایهای یا مصرفی با دوام که قابلیت اجاره داشته باشد، بسته میشود.
اوج فعالیت شرکتهای لیزینگی در ایران به دهه 80 خورشیدی برمیگردد که عموما در حوزه خودرو بوده است. عمده فعالیت شرکتهای لیزینگی در دهه 80 و اوایل دهه 90 بود / عدم وجود قوانین درست باعث رکود این شرکتها شد / بسیاری از آنها ورشکست شده یا شرکتهایی که به فعالیت خود ادامه دادند، به اصطلاح پوست مردم را کندند
مهدی دادفر، دبیر انجمن واردکنندگان خودرو کشور، در گفتوگو با تجارتنیوز در خصوص فعالیت شرکتهای لیزینگی در ایران، گفت: عمده فعالیت این شرکتها در دهه 80 و اوایل دهه 90 بود؛ اما عدم وجود قوانین درست باعث رکود این شرکتها شد. بسیاری از آنها ورشکست شده یا شرکتهایی که به فعالیت خود ادامه دادند، به اصطلاح پوست مردم را کندند.
وی افزود: لیزینگ در دنیا، اجاره به شرط تملک در هر کالایی است. لیزینگ کردن دارای چندین مدل است. فردی که سرمایه لازم را برای خرید محصولی در اختیار ندارد یا نمیخواهد سرمایه خود را برای تملک کالایی راکد کند، کالای مورد نظر را از شرکتی لیزینگی به شکل اقساطی با سود معقول خریداری میکند. در پایان قرارداد هم که میتواند برای ملک، خودرو، تجهیزات راهداری، کشتی، هواپیما و هر محصول دیگری باشد، کالای مورد معامله جز اموال فرد میشود. …
