این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
به گزارش پیام ما، مهدی فرجی درباره چرایی پرداختن به آموزش شعر میگوید: «سالها به این موضوع فکر میکردم که چرا شاعران خودشان کتابی درباره سازوکار سرودن شعر ننوشتهاند. از قدیمیترین نمونهها به «حدائقالسحر» رشیدالدین وطواط برمیگردد که درباره فنون سرایش کتاب نوشته است. بعد از آن کتابهایی با این موضوع یا اندکاند یا کتابهایی مثل «المعجم» شمس قیس رازی یا «چهارمقاله» نظامی عروضی سمرقندی وجود دارند اما نویسندگانشان شاعر نبودند و فقط ادیب محسوب میشدند.»او با اشاره به نمونههای معاصر آموزش شعر ادامه میدهد: «در دوران اخیر هم مهدی حمیدی شیرازی «فنون شعر و قالبهای پولادین آن» را نوشت اما آن هم آموزش خودِ روند سرایش نبود و همان فنون ادبی قبلی را تکرار میکرد. قیصر امینپور نیز در آثاری مانند «شعر و کودکی»، نظریات ژان پیاژه را با حالات و روحیات شاعران تطبیق داد. با این حال، اثری که پروسه خلق شعر را از ابتداییترین مرحله تا ارائه نهایی به هنرجو آموزش دهد وجود نداشت.»
فرجی معتقد است در کتابهای آموزشی چند دهه اخیر نیز بیشتر با آموزش مباحثی مانند قافیه، ردیف و دیگر فنون ادبی مواجهیم و کمتر درباره شرایطی که یک اثر در آن خلق میشود صحبت شده است. او میگوید: «تصمیم گرفتم مضامین کارگاه شعرم را که میتوان گفت اولین کارگاه شعر کهناسلوب یا موزون است، تدوین و در قالب … …
