او حتی با اشاره به ارجاع شریعتی به شخصیتی با نام «شاندل»، از تعبیر «شیادی فکری» استفاده کرد و اندیشه شریعتی را برای جامعه مضر دانست.
وقتی نقد از مرز بررسی علمی عبور میکند و به انکار وجه سیاسی اسلام و برچسبزنی به یکی از اثرگذارترین چهرههای فکری معاصر میرسد، باید پرسید مبنای چنین داوریای چیست؟
نخستین اشکال به این ادعا بازمیگردد که گویا اسلام اساسا هیچ نسبتی با سیاست ندارد و شریعتی این نسبت را به دین تحمیل کرده است. کافی است به آیات ۵۸ و ۵۹ سوره نساء رجوع کنیم؛ آیاتی که از بازگرداندن امانتها به صاحبانشان، داوری عادلانه میان مردم و اطاعت از خدا، پیامبر و اولیالامر سخن میگویند.
اینها صرفا توصیههایی درباره خلوت فردی و مناسک شخصی نیستند؛ با عدالت اجتماعی، مسئولیت عمومی، داوری و نظم سیاسی جامعه ارتباط مستقیم دارند.
نمیتوان با یک حکم کلی، وجه اجتماعی و سیاسی دین را انکار کرد. اگر اسلام هیچ نسبتی با سیاست ندارد، این همه دستور قرآنی درباره عدالت در داوری، امانت عمومی و اولیالامر را چگونه باید فهمید؟
اشکال مهمتر، نسبت دادن آغاز اسلام سیاسی به شریعتی است؛ گویی پیش از او هیچ بحثی درباره حکومت، عدالت، قدرت و مسئولیت سیاسی در سنت اسلامی وجود نداشته است.
نسبت دین و حکومت، قرنها پیش از تولد شریعتی در تاریخ اسلام مطرح بوده است؛ از حکومت پیامبر اسلام(ص) در مدینه و سیره حکومتی … …


دانلود از کافه بازار













































































