این ارقام تکاندهنده در شرایطی منتشر شدهاند که بانک مرکزی از ابتدای سال، از انتشار گزارشهای تفصیلی و منظم متغیرهای پولی سر باز زده و اطلاعات رسمی را منتشر نکرده است. به همین دلیل، آنچه امروز از وضعیت پولی کشور میدانیم، تکههای پازلی است که از لابهلای دادههای پراکنده و محدود به دست آمده؛ پازلی که تصویر نگرانکنندهای از انباشت فشار بر اقتصاد ملی را به نمایش میگذارد. نبض تپنده نقدینگی و خطر پول پرقدرت
پایه پولی یا همان پول پرقدرت، از اسکناس و مسکوک در دست مردم، سپرده بانکها نزد بانک مرکزی و ذخایر نقدینگی خود بانکها تشکیل میشود. این متغیر، موتور محرک و پایه اصلی خلق نقدینگی در نظام بانکی است. به همین دلیل، جهش آن میتواند از مسیر ضریب فزاینده پولی به گسترش تصاعدی نقدینگی و در نهایت، به فنر فشردهای برای انفجار قیمتها تبدیل شود.
با این حال، مسئله فقط افزایش یک شاخص مالی نیست. رشد نزدیک به ۹۰ درصدی پایه پولی به این معناست که اقتصاد ایران با حجمی غولآسا از پول پرقدرت نسبت به یک سال قبل روبهروست؛ آن هم در بستر اقتصاد بیماری که تولید، سرمایهگذاری و قدرت خرید خانوارها در آن به شدت محدود شدهاند. بر اساس پژوهشی که صندوق بینالمللی پول درباره اقتصاد ایران انجام داده، افزایش یکدرصدی پایه پولی میتواند به افزایش ۰.۵ درصدی تورم منجر شود. دولت از کدام مسیر پول تازه تزریق میکند؟
نکته مهم در بررسی این جهش، ریشهیابی منشأ آن است. آیا بانکها برای جبران ناترازیهای جدی خود به منابع بانک مرکزی چنگ انداختهاند؟ آیا خرید ارز از سوی بانک مرکزی، بدون خنثیسازی آثار ریالی آن، پایه پولی را باد کرده است؟ یا دولت برای پوشش کسری بودجه، مستقیم و غیرمستقیم به منابع بانک مرکزی و شبکه بانکی چنگ زده است؟ …


دانلود از کافه بازار





















































































